เล่มที่ 72
ส่วนที่ 79
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 79 อ้างอิง: Book 72, Section 79 ประเภท: section
เนื้อหา
พระพาหิยทารุจิริยเถระผู้ได้กล่าวการ พยากรณ์อย่างนี้แล้ว ล้มลงที่กองหยากเยื่อ เพราะ แม่โคภูตผีมองไม่เห็นตัวขวิดเอา พระเถระผู้มี ปรีชามาก เป็นนักปราชญ์ ครั้นกล่าวบุรพจริต ของตนแล้ว ท่านปรินิพพาน ณ พระนครสาวัตถี เมืองอุดมสมบูรณ์ สมเด็จพระฤาษีผู้สูงสุด เสด็จออกจาก พระนคร ทอดพระเนตรเห็นท่านพระพาหิยะผู้ นุ่งผ้าคากรองนั้น ผู้เป็นนักปราชญ์ มีความ เร่าร้อนอันลอยเสียแล้ว ล้มลงที่ภูมิภาค ดุจเสา คันธงถูกลมล้มลง ฉะนั้น หมดอายุ กิเลสแห้ง ทำกิจพระศาสนาของพระชินสีห์เสร็จแล้ว ลำดับนั้น พระศาสดาตรัสเรียกพระสาวก ทั้งหลาย ผู้ยินดีในพระศาสนามาสั่งว่า ท่าน ทั้งหลายจงช่วยกันจับร่างของเพื่อนสพรหมจารี แล้วเผาเสีย จงสร้างสถูปบูชา เขาเป็นคนมีปรีชา มาก นิพพานแล้ว สาวกผู้ทำตามคำของเราผู้นี้ เลิศกว่าภิกษุทั้งหลายฝ่ายที่ตรัสรู้ได้เร็วพลัน คาถาแม้ตั้งพัน ถ้าประกอบด้วยบทที่ แสดงความฉิบหาย มิใช่ประโยชน์ไซร้ คาถาบท เดียวที่บุคคลฟังแล้วสงบระงับได้ ก็ประเสริฐ กว่า น้ำ ดิน ไฟ และ ลม ไม่ตั้งอยู่ นิพพานใด ในนิพพานนั้น บุญกุศลส่องไปไม่ ถึง พระอาทิตย์ส่องแสงไม่ถึง พระจันทร์ก็ส่องแสงไม่ถึง ความมืดก็ไม่ มี อนึ่ง เมื่อใด พราหมณ์ผู้ชื่อว่ามุนีเพราะความ เป็นผู้นิ่ง รู้จริงด้วยตนเองแล้ว เมื่อนั้นเขาพ้นจากรูป อรูป สุขและ ทุกข์ พระโลกนาถผู้เป็นมุนี เป็นที่นับถือของ โลกทั้งสาม ได้ภาษิตไว้ด้วยประการดังกล่าวมา ฉะนี้แล.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ