เล่มที่ 71
ส่วนที่ 556
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 556 อ้างอิง: Book 71, Section 556 ประเภท: section
เนื้อหา
ทราบว่า ท่านพระปภังกรเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการ ฉะนี้แล. ติณกุฏิทายกเถราปทานที่ ๗ (๓๓๗) เราเป็นคนรับจ้างทำการงานของคนอื่น ขวนขวาย ในทางเกิดการงานของคนอื่น อาศัยอาหารของผู้อื่น อยู่ใน นครพันธุมดี. ในกาลนั้น เรานั่งอยู่ในที่ลับแล้ว คิดอย่างนี้ว่า พระ- พุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้นแล้วในโลก แต่การก่อสร้างบุญกุศล ของเราไม่มี. บัดนี้เป็นเวลาสมควรที่เราจะชำระคติ ถึงเวลาของเราแล้ว การถูกต้องนรกเป็นทุกข์แก่สัตว์ทั้งหลายผู้ไม่มีบุญเป็นแน่แท้. ครั้นเราคิดอย่างนี้แล้ว จึงเข้าไปหาเจ้าของงาน ขอหยุด การงานวันหนึ่ง แล้วเข้าป่าใหญ่. ในกาลนั้น เราขนเอาหญ้า ไม้และเถาวัลย์มาแล้ว ตั้ง เสาไม้ขึ้น ๓ ต้น ได้สร้างเป็นกุฎีหญ้า. เราได้มอบถวายกุฎีนั้นเพื่อประโยชน์แก่สงฆ์ แล้วกลับ มาหาเจ้าของการงานในวันนั้นนั่นแล. ด้วยกุศลกรรมที่เราทำแล้วนั้น เราได้ไปสู่ดาวดึงส์ วิมาน อันบุญกรรมสร้างให้แก่เราอย่างดีในดาวดึงส์นั้น นิรมิตให้ เพราะกุฎีหญ้า. เครื่องประดับพันหนึ่ง ลูกคลีหนัง ๑๐๐ ลูก ธงสีเขียว พวงดอกไม้แสนพวง ปรากฏอยู่ในวิมานของเรา. เราอุบัติ ณ กำเนิดใด ๆ คือ ความเป็นเทวดาหรือมนุษย์ ในกำเนิดนั้น ๆ ปราสาท (ดังจะ) รู้ความดำริของเรา ผุดขึ้น ตั้งอยู่.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ