เล่มที่ 71
ส่วนที่ 426
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 426 อ้างอิง: Book 71, Section 426 ประเภท: section
เนื้อหา
โพธิอุปัฏฐายกเถราปทานที่ ๖ (๑๘๖) เราเป็นคนตีตะโพนอยู่ในนครรัมมวดี เป็นผู้ไปประกอบ การบำรุงไม้โพธิ์อันอุดมเป็นนิตย์. เราบำรุง ทั้งเวลาเย็น ทั้งเวลาเช้า อันกุศลมูลตักเตือน แล้ว ไม่เข้าถึงทุคติเลยตลอด ๑,๘๐๐ กัป. ในกัปที่ ๑,๕๐๐ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็นอธิบดี แห่งชน มีพระนามว่าทมถะ มีพละมาก. คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และ อภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว คำสอนของพระพุทธเจ้า เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระโพธิอุปัฏฐายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วย ประการฉะนี้แล. ว่าด้วยผลแห่งการที่กุศลตักเตือน ในกาลใด เทวดาจะจุติจากหมู่เทพเพราะสิ้นอายุ ใน กาลนั้น เทวดาผู้พลอยยินดีย่อมเปล่งเสียงออก ๓ ประการว่า ดูก่อนท่านผู้เจริญ ท่านจากที่นี่จงไปสู่สุคติ จงได้ความ เป็นมนุษย์ เป็นมนุษย์แล้ว จงได้ศรัทธาชั้นเยี่ยมในสัทธรรม. ศรัทธาของท่านผู้ตั้งมั่นแล้วนั้นจงมั่นคงเป็นมูลไว้ อย่า คลอนแคลนในสัทธรรมที่พระอริยเจ้าประกาศดีแล้ว ตลอด ชีวิต. ท่านจงกระทำกุศลอันไม่มีความเบียดเบียน ไม่มีอุปธิ ด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ ให้มาก. แต่นั้นท่านก่อสร้างบุญ ทำบุญนั้นด้วยทานให้มาก จง แนะนำแม้สัตว์อื่น ๆ ให้ตั้งอยู่ในพรหมจรรย์ในสัทธรรม.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ