เล่มที่ 67
ส่วนที่ 630
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 630 อ้างอิง: Book 67, Section 630 ประเภท: section
เนื้อหา
อนึ่ง พึงทราบความในบทนี้โดยลักษณะเป็นต้น ต่อไป. เมตตา มีความเป็นไปแห่งอาการ คือเป็นประโยชน์เกื้อกูลเป็น ลักษณะ การนำมาซึ่งประโยชน์เกื้อกูลเป็น รส (คือกิจ) มีการกำจัดความ อาฆาตเป็น ปัจจุปัฏฐาน (คือเครื่องปรากฏ) มีการเห็นสัตว์มีความอิ่มเอิบ ใจเป็น ปทัฏฐาน (คือเหตุใกล้ให้เกิด) การสงบความพยาบาทเป็น สมบัติ ของ เมตตา การเกิดความเสน่หาเป็น วิบัติ ของเมตตานี้. กรุณา มีการช่วยให้เขาพ้นทุกข์เป็น ลักษณะ มีการอดทนไม่ได้ใน ทุกข์ของผู้อื่น เป็นรส มีการไม่เบียดเบียนเป็น ปัจจุปัฏฐาน มีการเห็น ความที่สัตว์ทั้งหลายถูกทุกข์ครอบงำไม่มีที่พึ่งเป็น ปทัฏฐาน ความสงบ จากการเบียดเบียนเป็น สมบัติ ของกรุณานั้น ความเกิดเศร้าโศกเป็น วิบัติ ของกรุณา. มุทิตา มีความยินดีเป็น ลักษณะ มีความไม่ริษยาเป็น รส มีการ กำจัดความไม่ยินดีเป็น ปัจจุปัฏฐาน มีการเห็นสมบัติของสัตว์ทั้งหลาย เป็น ปทัฏฐาน. ความสงบการริษยาเป็น สมบัติ ของมุทิตานั้น การเกิด ความดีใจเป็น วิบัติ ของมุทิตา. อุเบกขา มีความเป็นไปแห่งอาการ คือการวางตนเป็นกลางในสัตว์ ทั้งหลายเป็น ลักษณะ มีการเห็นความเสมอกันในสัตว์ทั้งหลายเป็นรส มีการเข้าไปสงบความขัดเคืองและความยินดีเป็น ปัจจุปัฏฐาน มีการเห็น ความที่สัตว์มีกรรมเป็นของตนอันเป็นไปอย่างนี้ว่า สัตว์ทั้งหลายมีกรรม เป็นของตน สัตว์เหล่านั้นจักมีสุข จักพ้นจากทุกข์ หรือจักไม่เสื่อมจาก สมบัติที่มีอยู่ตามความชอบใจของใคร ดังนี้เป็น ปทัฏฐาน.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ