เล่มที่ 64
ส่วนที่ 459
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 459 อ้างอิง: Book 64, Section 459 ประเภท: section
เนื้อหา
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สมิชฺฌตุ ความว่า จงมีความสำเร็จด้วย ฌาน. บทว่า อจฺฉตํ ความว่า พระนางผุสดีตรัสว่า จงอยู่ คือจงมีในที่นี้ แหละ. พระเวสสันดรตรัสว่า หม่อมฉันไม่อาจจะพาแม่ทาสีไปสู่ป่าโดยที่เขา ไม่ปรารถนา ถ้าเขาปรารถนาจะตามหม่อมฉันไป ก็ จงไป ถ้าไม่ปรารถนาก็จงอยู่. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อกามา ความว่า ข้าแต่เสด็จแม่ เสด็จ แม่ตรัสอะไรอย่างนั้น แม้ทาสีหม่อมฉันก็ไม่อาจจะพาไป โดยที่เขาไม่ปรารถนา. ลำดับนั้น พระเจ้ากรุงสญชัยได้ทรงสดับพระดำรัสแห่งพระราชโอรส ก็ทรงคล้อยตามเพื่อทรงวิงวอนพระสุณิสา พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศข้อความนั้น จึงตรัสว่า ต่อแต่นั้น พระเจ้ากรุงสญชัยมหาราชทรงคล้อย ตามเพื่อทรงวิงวอนพระสุณิสาว่า แน่ะแม่ผู้มีสรีระอัน ประพรมด้วยแก่นจันทน์ แม่อย่าได้ทรงธุลีละอองและ ของเปรอะเปื้อนเลย แม่เคยทรงภูษาของชาวกาสีแล้ว จะมาทรงผ้าคากรอง การอยู่ในป่าเป็นทุกข์ แน่ะแม่ มีลักษณะงาม แม่อย่าไปเลย. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปฏิปชฺชถ ความว่า ดูก่อนภิกษุทั้ง หลาย พระเจ้ากรุงสญชัยได้ทรงสดับถ้อยดำรัสของพระราชโอรสแล้ว ได้ทรง คล้อยตามเพื่อทรงวิงวอนพระสุณิสา. บทว่า มา จนฺทนสมาจเร ความว่า แน่ะแม่ผู้มีสรีระที่ประพรมด้วยจันทน์แดง. บทว่า มา หิ ตฺวํ ลกฺขเณ คมิ ความว่า แน่ะแม่ผู้ประกอบด้วยลักษณะอันงาม แม่อย่าไปป่าเลย.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ