เล่มที่ 64
ส่วนที่ 170
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 170 อ้างอิง: Book 64, Section 170 ประเภท: section
เนื้อหา
ในโลกันตนรกนั้นมืดที่สุด ไม่มีพระ- จันทร์และพระอาทิตย์ โลกันตนรกมืดตื้ออยู่ทุกเมื่อ น่ากลัว กลางคืนกลางวันไม่ปรากฏ ผู้ต้องการทรัพย์ คนไรเล่า จะพึงเที่ยวไปในสถานที่เช่นนั้นได้. ในโลกันตนรกนั้นมีสุนัข ๒ เหล่า คือ ด่างเหล่า ๑ ดำเหล่า ๑ ล้วนมีร่างกายกำยำ ล่ำสัน แข็งแรง ย่อมพากันมากัดกินผู้ที่จุติจากมนุษยโลกนี้ ไปตกอยู่ในโลกันตนรก ด้วยเขี้ยวเหล็ก ใครเล่าจะไป ทวงทรัพย์พันหนึ่งในปรโลกกะมหาบพิตรผู้ตกอยู่ใน นรก ถูกสุนัขอันทารุณร้ายกาจ นำทุกข์มาให้ รุม กัดกิน ตัวขาดกระจัดกระจายเลือดไหลโทรมได้. และในนรกอันร้ายกาจ พวกนายนิรย- บาลชื่อกาลูปกาละ ผู้เป็นข้าศึก พากันเอาดาบและ หอกอันคมกริบมาทิ่มแทงนรชนผู้กระทำกรรมชั่วไว้ใน ภพก่อน ใครเล่าจะไปทวงทรัพย์พันหนึ่งในปรโลก กะมหาบพิตรผู้ถูกทิ่มแทงที่ท้อง ที่สีข้างพระอุทรพรุน วิ่งวุ่นอยู่ในนรก ตัวขาดกระจัดกระจาย เลือดไหล โทรมได้. ในโลกันตนรกนั้น มีห่าฝนต่าง ๆ ชนิด คือ หอก ดาบ แหลน หลาว มีประกายวาวดังถ่าน เพลิง ตกลงบนศีรษะ สายอัสนีศิลาอันแดงโชน ตก ต้องสัตว์นรกผู้มีกรรมหยาบช้า และในนรกนั้นมีลม ร้อนยากที่จะทนได้ สัตว์ในนรกนั้น ย่อมไม่ได้รับ ความสุขแม้แต่น้อย ใครเล่าจะพึงไปทวงทรัพย์พัน หนึ่งในปรโลกกะมหาบพิตร ซึ่งทรงกระสบกระส่าย วิ่งไปมาหาที่ซ่อนเร้นมิได้.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ