เล่มที่ 62
ส่วนที่ 276
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 276 อ้างอิง: Book 62, Section 276 ประเภท: section
เนื้อหา
ดูก่อนสุมุขะ ท่านไม่อาจจะละทิ้งเราซึ่ง เป็นทั้งนายทั้งสหาย ชื่อว่าตั้งอยู่ในทางอันประเสริฐ นี้แลเป็นธรรมเนียมของโบราณกบัณฑิตทั้งหลาย จริง อยู่ เมื่อเรายังเห็นท่าน ความกลัวย่อมไม่เกิดขึ้นเลย ท่านจักให้เราเป็นอยู่อย่างนี้รอดชีวิตได้. เมื่อสุวรรณหงส์ทั้งสองที่ประเสริฐ ซึ่ง ประพฤติธรรมอันประเสริฐ กำลังโต้ตอบกันด้วย ประการฉะนี้ นายพรานถือท่อนไม้กระชับแน่นรีบ เดินเข้ามา สุมุขหงส์เห็นนายพรานนั้นกำลังเดินมา จึง ได้ร้องเสียงดังยืนอยู่ข้างหน้าพญาหงส์ ปลอบพญา- หงส์ตัวหวาดกลัวให้เบาใจด้วยคำว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ ประเสริฐกว่าหงส์ทั้งหลาย อย่าทรงกลัวเลย ด้วยว่า บุคคลทั้งหลายเช่นกับพระองค์ย่อมไม่กลัว ข้าพระองค์ จะประกอบความเพียรอันสมควร ประกอบด้วยธรรม พระองค์จะพ้นจากบ่วงด้วยความเพียรอันผ่องแผ้วนั้น ได้โดยพลัน. นายพรานได้ฟังคำสุภาษิตของสุมุขหงส์ นั้น แล้วขนลุกชูชัน นอบน้อมอัญชลีแก่สุมุขหงส์ แล้วถามว่า เราไม่เคยได้ฟัง หรือไม่เคยได้เห็นนกพูด ภาษามนุษย์ได้ ท่านแม้จะเป็นนกก็พูดภาษาอัน ประเสริฐ เปล่งวาจาจากภาษามนุษย์ได้ พญาหงส์ตัว นี้เป็นอะไรกับท่านหรือ ท่านพ้นแล้วทำไมจึงเฝ้าหงส์ ตัวติดบ่วงอยู่ หงส์ทั้งหลายพากันละทิ้งไปหมด เพราะ เหตุใดท่านจึงยังอยู่ตัวเดียว.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ