เล่มที่ 62
ส่วนที่ 52
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 52 อ้างอิง: Book 62, Section 52 ประเภท: section
เนื้อหา
รูปของสัตว์ทั้งหลาย ย่อมเป็นอยู่ได้เพราะ อาศัยธาตุ ๔ เท่านั้น ก็รูปเกิดจากสิ่งใด ย่อมเข้าถึง ในสิ่งนั้นอย่างเดิม ชีพย่อมเป็นอยู่ในโลกนี้เท่านั้น ละ ไปแล้วย่อมพินาศในโลกหน้า โลกนี้ขาดสูญ เมื่อโลก ขาดสูญอยู่อย่างนี้ ชนเหล่าใด ทั้งที่เป็นพาลทั้งที่เป็น บัณฑิต ชนเหล่านั้นย่อมขาดสูญทั้งหมด ใครเล่าใน โลกนี้จะเปื้อนด้วยบาป ถ้าเนื้อความแห่งภาษิตของ ท่านเป็นอรรถเป็นธรรม...เพราะว่าวาทะของท่านเป็น เช่นนั้น. อาจารย์ทั้งหลายผู้มีวาทะว่า การฆ่ามารดา บิดา เป็นกิจที่ควรทำ ได้กล่าวไว้แล้วในโลก พวกคน พาลผู้สำคัญตนว่าเป็นบัณฑิต พึงฆ่ามารดา บิดา พึงฆ่า พี่ ฆ่าน้อง ฆ่าบุตรและภรรยา ถ้าประโยชน์เช่นนั้น พึงมี. บุคคลพึงนั่งหรือนอนที่ร่มไม้ใด ไม่ควร หักกิ่งไม้นั้น เพราะว่าผู้ประทุษร้ายมิตรเป็นคนเลว- ทราม ถ้าเมื่อมีความต้องการเกิดขึ้นก็ควรถอนไปแม้ ทั้งราก แม้ประโยชน์ที่จะมีต่อเรามาก วานรเป็นอัน เราฆ่าดีแล้ว ถ้าเนื้อความแห่งภาษิตของท่านเป็นอรรถ เป็นธรรม เพราะวาทะของท่านเป็นเช่นนั้น. บุรุษผู้มีวาทะว่าหาเหตุมิได้ ๑ ผู้มีวาทะ ว่าพระเจ้าสร้างโลก ๑ ผู้มีวาทะว่าสุขและทุกข์เกิด เพราะกรรมที่ทำมาก่อน ๑ ผู้มีวาทะว่าขาดสูญ ๑ คน ที่มีวาทะว่าฆ่าบิดามารดาเป็นกิจที่ควรทำ ๑ ทั้ง ๕ คนนี้ เป็นอสัตบุรุษ เป็นคนพาล แต่มีความสำคัญว่าตนเป็น บัณฑิตในโลก คนเช่นนั้นพึงกระทำบาปเองก็ได้ พึง ชักชวนผู้อื่นให้กระทำก็ได้ ความคลุกคลีด้วยอสัตบุรุษ มีทุกข์เป็นที่สุด มีผลเผ็ดร้อนเป็นกำไร.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ