เล่มที่ 54
ส่วนที่ 281
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 281 อ้างอิง: Book 54, Section 281 ประเภท: section
เนื้อหา
บทว่า อญฺญมญฺํ ปิหยนฺติ ได้แก่ กระทำไมตรีในกันและกัน. บาลีว่า ปิหายนฺติ ดังนี้ก็มี ความก็อย่างนั้นเหมือนกัน. พราหมณ์นั้น ฟังคุณของภิกษุทั้งหลายในสำนักธิดาอย่างนี้แล้ว มี ใจเลื่อมใส เมื่อจะสรรเสริญธิดา จึงกล่าวคาถาว่า อตฺถาย วต เป็นต้น. บทว่า อนฺหมฺปิ แปลว่า ของเราบ้าง. บทว่า ทกฺขิณํ ได้แก่ ไทยธรรม. บทว่า เอตฺถ ได้แก่ ในสมณะเหล่านั้น. บทว่า ยญฺโ ได้แก่ ทาน ธรรม. บทว่า วิปุโล ได้แก่ มีผลไพบูลย์. คำที่เหลือ มีนัยดังกล่าวมาแล้ว ทั้งนั้น. พราหมณ์ตั้งอยู่ในสรณะและศีลอย่างนี้แล้ว ต่อมา เกิดความสลดใจ ก็บวชเจริญวิปัสสนาตั้งอยู่ในพระอรหัต พิจารณาทบทวนความเป็นมาของตน เมื่อจะอุทาน จึงกล่าวคาถาว่า พรฺหฺมพนฺธุ เป็นต้น ความของอุทานนั้น ได้กล่าวมาแล้วในหนหลังทั้งนั้น. พระจาปาเถรี ได้รวบรวมถ้อยคำที่ตนพูดกับอุปกะไว้แต่ ก่อน เป็นอุทานคาถา ได้กล่าวไว้ดังนี้ว่า ท่านอุปกะกล่าวว่า แต่ก่อน เราบวชถือไม้เท้า บัดนี้ เรากลายเป็น พรานล่าเนื้อไปเสียแล้ว ไม่อาจข้ามจากตมคือตัณหา อันร้ายกาจ ไปสู่ฝั่งโน้น คือพระนิพพานได้. ดูก่อนจาปา เจ้าสำคัญตัวเราว่าเป็นคนมัวเมาจึง กล่อมลูกเย้ยหยันเสียดสี เราจักตัดพันธะของจาปาไป บวชอีก.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ