เล่มที่ 54
ส่วนที่ 212
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 212 อ้างอิง: Book 54, Section 212 ประเภท: section
เนื้อหา
บทว่า ธมฺมสํเวคมาปาทึ ได้แก่ ถึงความกลัว ความสลดใจ อย่าง ยิ่งใหญ่ เพราะนำมาซึ่งภัยด้วยญาณ. บทว่า ปธานปหิตตฺโต ได้แก่มีจิตมุ่งมั่นพระนิพพาน ด้วยการ ประกอบสัมมัปปธาน ๔. อย่าง. บทว่า อผุสึ สนฺตึมุตฺตมํ ความว่า สัมผัส คือบรรลุสันติอันยอดเยี่ยม คือพระนิพพาน. จบ อรรถกถาวัฑฒมาตุเถรีคาถา จบ อรรถกถานวกนิบาต พระกิสาโคตมีเถรีกล่าวว่า เฉพาะโลก พระมุนีทรงสรรเสริญความเป็นผู้มี กัลยาณมิตร คนเมื่อคบกัลยาณมิตร แม้เป็นพาล ก็พึง เป็นบัณฑิตได้บ้าง. ควรคบแต่สัตบุรุษคนดี คนคบสัตบุรุษ ปัญญา ย่อมเจริญได้เหมือนกัน คนคบสัตบุรุษจะพึงพ้นจาก ทุกข์ได้ทุกอย่าง. บุคคลพึงรู้จักอริยสัจ แม้ทั้ง ๔ คือ ทุกข์ ทุกข- สมุทัย ทุกขนิโรธ และมรรคมีองค์ ๘. ยักษิณีตนหนึ่งกล่าวตำหนิความเป็นหญิงไว้ว่า พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้ทรงฝึกคนที่ควรฝึกตรัสว่า ความเป็นหญิงเป็นทุกข์ แม้การเป็นหญิงร่วมสามีก็ เป็นทุกข์ หญิงบางพวกย่อมคลอดครั้งเดียว บางพวก ก็เชือดคอตนเอง บางพวกที่เป็นสุขุมาลชาติละเอียด อ่อน ทนทุกข์ไม่ได้กินยาพิษ สัตว์ในครรภ์และ หญิงผู้มีครรภ์ ย่อมประสบความพินาศย่อยยับทั้งสอง คน พระปฏาจาราเถรีเล่าว่า ข้าพเจ้าครรภ์แก่ใกล้คลอด เดินทางไปยังไม่ทัน ถึงเรือนตน ก็คลอดบุตรที่ระหว่างทาง พบสามีตาย บุตรทั้งสองก็ตาย สามีก็ตายเสียที่ทางเปลี่ยว ข้าพเจ้า กลายเป็นคนยากไร้ มารดาบิดาและพี่ชาย ถูกเผาบน เชิงตะกอนเดียวกัน เมื่อตระกูลเสื่อมตกเป็นคนยากไร้ ข้าพเจ้าต้องเสวยทุกข์หาประมาณมิได้ น้ำตาของ ข้าพเจ้าไหลตลอดมาหลายพันชาติ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ