เล่มที่ 49
ส่วนที่ 356
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 356 อ้างอิง: Book 49, Section 356 ประเภท: section
เนื้อหา
ลำดับนั้น เปรตนั้น นิรมิตรหนทางนั้น ให้บ่ายหน้าไปยัง ที่อยู่ของตน. ในเวลาเที่ยงตรง พระราชา เสด็จไปตามทางนั้น. เมื่อพระองค์เสด็จไป หนทางข้างหน้าปรากฏอยู่ แต่หนทางข้างหลัง ไม่ปรากฏแก่พระองค์. บุรุษผู้ไปหลังเขาทั้งหมด เห็นทางหายไป จึงกลัว ร้องลั่น วิ่งไปกราบทูลแด่พระราชา, พระราชาทรงสดับ ดังนั้น จึงตกพระหทัย มีพระหทัยสลด ประทับอยู่บทคอช้าง ตรวจดู ทิศทั้ง ๔ เห็นต้นไทรอันเป็นที่อยู่ของเปรต จึงได้เสด็จบ่ายพระพักตร์ ไปยังต้นไทรนั้น พร้อมด้วยจตุรงคินีเสนา. ครั้นพระราชาเสด็จ ถึงที่นั้น โดยดำดับ เปรตประดับด้วยอาภรณ์ทั้งปวง เข้าไปเฝ้า พระราชา กระทำปฏิสันถาร ได้ถวายขนมและน้ำดื่ม. พระราชา พร้อมด้วยข้าราชบริพาร ทรงสงสนาน เสวยขนมแล้วดื่มน้ำ ระงับ ความเหน็ดเหนื่อยในหนทาง จึงตรัสถามเปรตโดยนัยมีอาทิว่า ท่านเป็นเทวดา หรือเป็นคนธรรพ์. เปรตได้กราบทูลเรื่องของตน ตั้งแต่ต้น จึงปลดเปลื้องพระราชา จากความเป็นมิจฉาทิฏฐิ ให้ ดำรงอยู่ในสรณะและศีล. เพื่อจะแสดงเรื่องนั้น พระสังคีติกาจารย์ ทั้งหลาย จึงกล่าวคาถาทั้งหลายว่า :- ยังมีพระราชาพระองค์หนึ่ง ทรงพระนาม ว่า ปิงคล ได้เป็นใหญ่ในสุรัฐประเทศ เสด็จ ไปเฝ้าพระโมริยะแล้ว กลับมายังสุรัฐประเทศ เสด็จมาถึงที่มีเปือกตม ในเวลาเที่ยง ซึ่งเป็น เวลาร้อน ได้ทอดพระเนตรเห็นทางอันน่ารื่นรมย์ เป็นทางที่เปรตนิรมิตรไว้ จึงตรัสบอกนายสารถี ว่า ทางนี้น่ารื่นรมย์ เป็นทางปลอดภัย มีความ สวัสดี ไม่มีอุปัทวันตราย ดูก่อน นายสารถี ท่าน จงตรงไปทางนี้แหละ เมื่อเราไปโดยทางนี้ จัก ถึงเขตเมืองสุรัฐเร็วทีเดียว พระเจ้าสุรัฐ ได้เสด็จไปโดยทางนั้น พร้อมด้วยจตุรงคเสนา บุรุษคนหนึ่งสะดุ้งตกใจกลัว ได้กราบทูลพระเจ้า สุรัฐว่า พวกเราเดินทางผิด เป็นทางน่ากลัว ขนพองสยองเกล้า เพราะทางปรากฏเฉพาะข้าง หน้า แต่ข้างหลังไม่ปรากฏ พวกเราเดินทางผิด เสียแล้ว พวกเราเห็นจะเดินมาใกล้สำนักพวก อมนุษย์ กลิ่นอมนุษย์ฟุ้งไป ข้าพระองค์ได้ยิน เสียงอันพิลึกน่าสะพึงกลัว พระเจ้าสุรัฐ ทรง สะดุ้งพระหทัย ตรัสกะนายสารถีว่า พวกเรา เดินทางผิดเสียแล้ว เป็นทางน่ากลัว ขนพอง สยองเกล้า เพราะทางปรากฏเฉพาะหน้า แต่ ข้างหลังไม่ปรากฏ พวกเราเดินทางผิด พวกเรา เห็นจะเดินมาใกล้สำนักพวกอมนุษย์ กลิ่น อมนุษย์ย่อมฟุ้งไป เราได้ยินเสียงน่าสะพึงกลัว แล้วเสด็จขึ้นสู่คอช้าง ทอดพระเนตรไปในทิศ ทั้ง ๔ ได้ทรงเห็นต้นไทรต้นหนึ่ง มีร่มเงาชิด สนิทดี เขียวชะอุ่มดุจสีเมฆ มีสีและสัณฐาน คล้ายเมฆ จึงรับสั่งกะนายสารถีว่า ป่าใหญ่เขียว ชะอุ่มดุจสีเมฆ มีสีและสัณฐานคล้ายเมฆปรากฏ อยู่นั่นใช่ไหม ?
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ