เล่มที่ 49
ส่วนที่ 339
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 339 อ้างอิง: Book 49, Section 339 ประเภท: section
เนื้อหา
บทว่า ทิสฺวาปิ น จ สุชาโน ความว่า แม้เห็นโดยความ ลึกซึ้ง ก็ไม่เข้าใจได้ดีว่า มีศีลอย่างนี้ มีธรรมอย่างนี้ มีปัญญา อย่างนี้. บทว่า ชานนฺติ ตํ ยกฺขภูตา อเนชํ ความว่า ก็ท่านผู้ ประเสริฐ ย่อมรู้จักท่านผู้หนักแน่น คือผู้ปราศจากตัณหาว่า เป็นพระอรหันต์. บทว่า กลฺยาณธมฺมํ ได้แก่ ผู้มีคุณมีศีลดีงาม เป็นต้น. บทว่า ตสฺส โยคว่า แก่ท่านพระกัปปิตกมหาเถระนั้น. บทว่า เอกยุคํ ได้แก่ คู่ผ้าคู่หนึ่ง. บทว่า ทุเว วา ได้แก่ หรือว่า คู่ผ้าสองคู่. บทว่า มมุทฺทิสิตฺวาน ได้แก่ อุทิศข้าพระองค์. บทว่า ปฏิคฺคหีตานิ จ ตานิ อสฺสุ ความว่า และคู่ผ้าเหล่านั้นพึงเป็นของ อันพระเถระนั้นรับแล้ว. บทว่า สนฺนทฺธทุสฺสํ ได้แก่ ผู้ทำการ นุ่งห่มผ้า อธิบายว่า ได้ผ้าแล้ว คือนุ่งห่มผ้าแล้ว. ลำดับนั้น พระราชาจึงตรัสถามถึงที่อยู่ของพระเถระว่า :- บัดนี้ พระสมณะนั้นอยู่ประเทศไหน เรา จักไปพบท่านได้ที่ไหน ใครจักพึงแก้ไขความ สงสัยสนเท่ห์อันเป็นเสี้ยนหนามแห่งความเห็น ของเราได้ในวันนี้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กสฺมึ ปเทเส แปลว่า ในประเทศ ไหน. บทว่า โย มชฺช ตัดเป็น โย อชฺช, ม อักษรทำการเชื่อมบท. ลำดับนั้น เปรตจึงกล่าวคาถาว่า :- ท่านอยู่ที่เมือง กปินัจจนา มีหมู่เทวดา เป็นอันมากห้อมล้อม เป็นผู้มีนามจริงแท้ และเป็น ไม่ประมาท แสดงธรรมีกถาอยู่ในหมู่ของตน.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ