เล่มที่ 49
ส่วนที่ 294
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 294 อ้างอิง: Book 49, Section 294 ประเภท: section
เนื้อหา
เปรตได้ฟังดังนั้น เมื่อจะบอกกรรมที่ตนกระทำไว้ จึงได้ กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า :- เมื่อก่อน กระผมเป็นพรานเนื้อ อยู่ที่กรุง ราชคฤห์อันน่ารื่นรมย์มีภูเขาล่อมรอบ (เบญจ- คีรีนคร) เป็นผู้มีฝ่ามือเปื้อนด้วยโลหิต เป็นคน หยาบช้า ทารุณ มีใจประทุษร้ายในสัตว์เป็นอัน มาก ผู้ไม่ได้กระทำความโกรธเคือง ยินดีแต่ใน การเบียดเบียนสัตว์อื่น เป็นผู้ไม่สำรวมด้วยกาย วาจา ใจ เป็นนิตย์ อุบาสกคนหนึ่ง ผู้เป็นสหาย ของกระผม เป็นคนมีใจดี มีศรัทธา ก็อุบาสก คนนั้น เป็นคนเอ็นดูกระผม ห้ามกระผมอยู่ เนือง ๆ ว่า อย่าทำกรรมชั่วเลย พ่อเอ๋ย อย่าไป ทุคคติเลย ถ้าท่านปรารถนาความสุขในโลกหน้า จงงดเว้นจากการฆ่าสัตว์ อันเป็นการไม่สำรวม เสียเถิด กระผมฟังคำของสหายผู้หวังดี มีความ อนุเคราะห์ด้วยประโยชน์นั้นแล้ว ไม่ทำตามคำ สั่งสอนทั้งสิ้น เพราะกระผมเป็นคนไม่มีปัญญา ยินดีแต่ในบาปตลอดกาลนาน สหายผู้มีปัญญาดี นั้น แนะนำกระผมให้ตั้งอยู่ในความสำรวม ด้วย ความอนุเคราะห์ว่า ถ้าท่านฆ่าสัตว์ในตอนกลาง วัน ส่วนกลางคืนจงงดเว้นเสีย กระผมจึงฆ่า สัตว์ แต่เฉพาะกลางวัน กลางคืนเป็นผู้สำรวม งดเว้น เพราะฉะนั้น กลางคืน กระผมจึงได้รับ ความสุข กลางวันได้เสวยทุกข์ ถูกสุนัขได้กัด กิน คือกลางคืนได้เสวยทิพยสมบัติ ด้วยผลแห่ง กุศลกรรมนั้น ส่วนกลางวันฝูงสุนัขมีจิตเดือด ดาล พากันห้อมล้อมกัดกินกระผมรอบด้าน ก็ ชนเหล่าใด ผู้มีความเพียรเนือง ๆ บากบั่นใน ศาสนาของพระสุคตเจ้า กระผมเข้าใจว่าชนเหล่า นั้น จักได้บรรลุอมตบทอันปัจจัยอะไร ๆ ปรุง แต่งไม่ได้อย่างแน่นอน.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ