เล่มที่ 49
ส่วนที่ 220
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 220 อ้างอิง: Book 49, Section 220 ประเภท: section
เนื้อหา
หญิงนั้น เมื่อให้โอวาทอย่างนี้ ได้บำเพ็ญมหาทาน ตลอด ๗ วัน เพื่อสมณและพราหมณ์เป็นต้น ในวันที่ ๗ ตายไป บังเกิด ในภพชั้นดาวดึงส์. ภิกษุทั้งหลาย กราบทูลเรื่องนั้น แด่พระผู้มี- พระภาคเจ้า. พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงกระทำเรื่องนั้นให้เป็น อัตถุปปัตติเหตุแล้ว จึงแสดงธรรมแก่บริษัทผู้ถึงพร้อมแล้ว. แต่ เมื่อว่า. โดยความแปลกกัน พระองค์ทรงประกาศถึงความที่ทานที่ บำเพ็ญในพระปัจเจกพุทธเจ้า ว่า ผลมากมีอานิสงส์มาก. มหาชน ได้ฟังดังนั้นแล้ว เป็นผู้ปราศจากความตระหนี่อันเป็นมลทิน ยินดี ยิ่งในบุญมีทานเป็นต้น ฉะนี้แล. ว่าด้วยภรรยานอกใจตายไปเป็นเปรต พระเจ้าพาราณสีตรัสถามนางเวมานิกเปรตว่า [๑๐๙] สระโบกขรณีนี้มีน้ำใสสะอาด มีบันได ทองคำ ลาดด้วยทรายทองคำ ในสระนั้นมีกลิ่น หอมฟุ้งน่ารื่นรมย์ใจ ดาดดื่นไปด้วยหมู่ไม้นานา มีลมรำเพยมาพัดเอากลิ่นหอมต่างๆ มา ดารดาษ ด้วยบัวต่าง ๆ เกลื่อนกล่นด้วยบัวขาวมีกลิ่น หอมเจริญใจ อันลมรำเพยพัดฟุ้งขจร ระงมไป ด้วยเสียงหงส์และนกกะเรียน นกจักพรากมาร่ำ ร้องไพเราะจับใจ เกลื่อนกล่นไปด้วยฝูงนก ต่าง ๆ ส่งเสียงร้องอยู่อึงมี มีหมู่รุกขชาติอันมี ดอกและผลนานาพรรณ ไม่มีเมืองใดในมนุษย์ เหมือนเมืองของท่านนี้ ปราสาทเป็นอันมากของ ท่าน ล้วนแล้วด้วยทองคำและเงิน รุ่งเรืองงาม สง่าไปทั่วทั้ง ๔ ทิศโดยรอบ นางทาสี ๕๐๐ คอย บำเรอท่านประดับด้วยกำไรทอง นุ่งห่มผ้าทองคำ บัลลังก์ของท่านมีมาก ซึ่งสำเร็จด้วยทองคำและ เงิน ปูลาดด้วยหนังชะมดและผ้าโกเชาว์อันบุคคล จัดแจงไว้แล้ว ท่านจะเข้านอนบนบัลลังก์ใด ก็ สำเร็จดังความปรารถนาทุกอย่าง เมื่อถึงเที่ยงคืน ท่านลุกจากบัลลังก์นั้นลงไปสู่สวนใกล้สระโบก- ขรณี ยืนอยู่ที่ฝั่งสระนั้นอันมีหญ้าเขียวอ่อน งดงาม ลำดับนั้น สุนัขหูด้วนก็ขึ้นมาจากสระนั้น กัดอวัยวะน้อยใหญ่ของท่าน เมื่อใด ท่านถูกสุนัข กัดกินแล้วเหลือแต่กระดูก เมื่อนั้น ท่านจึงลงสู่ สระโบกขรณี ร่างกายก็กลับมีเหมือนเดิม ภาย หลังจากเวลาลงสระโบกขรณี ท่านกลับมีอวัยวะ น้อยใหญ่เต็มบริบูรณ์ งดงามดูน่ารัก นุ่งห่มแล้ว มาสู่สำนักของเรา ท่านได้ทำกรรมชั่วอะไรไว้ ด้วยกาย วาจา ใจ และเพราะวิบากแห่งกรรม อะไร สุนัขหูด้วนจึงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของ ท่าน.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ