เล่มที่ 48
ส่วนที่ 484
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 484 อ้างอิง: Book 48, Section 484 ประเภท: section
เนื้อหา
บทว่า อาทิตฺตํ ได้แก่ เร่าร้อนด้วยไฟคือความโศก. บทว่า นิพฺพาปเย ทรํ ความว่า ดับความกระวนกระวาย คือความเร่าร้อน เพราะความโศก. บทว่า อพฺพุหิ แปลว่า ถอน คือยกขึ้น. ลำดับนั้น พราหมณ์บรรเทาความโศกได้แล้ว เห็นผู้ให้คำชี้แจง แก่ตน อยู่ในรูปเป็นเทวดา เมื่อจะถามว่า ท่านชื่ออะไร จึงกล่าวคาถาว่า ท่านเป็นเทวดา หรือเป็นคนธรรพ์ หรือเป็น ท้าวสักกะผู้ให้ทานในชาติก่อน ท่านเป็นใคร หรือ เป็นบุตรของใคร เราจะรู้จักท่านได้อย่างไร. เทพบุตรแม้นั้นก็ได้ชี้แจงตนแก่พราหมณ์นั้นว่า ท่านเผาบุตรที่ป่าช้าเองแล้ว คร่ำครวญร้องไห้ ถึงบุตรคนใด ข้าคือบุตรคนนั้น ทำกุศลกรรมแล้ว ถึงความเป็นสหายของทวยเทพชั้นไตรทศ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยญฺจ กนฺทสิ ยญฺจ โรทสิ ความ ว่า ท่านร้องไห้ คือหลั่งน้ำตา ถึงมัฏฐกุณฑลีบุตรของท่านคนใด. ลำดับนั้น พราหมณ์กล่าวกะเทพบุตรนั้นว่า เมื่อท่านให้ทานน้อยหรือมากในเรือนของตน หรือรักษาอุโบสถกรรมเช่นนั้น พวกเราก็มิได้เห็น เพราะกรรมอะไร ท่านจึงไปเทวโลกได้. ในคาถานั้นประกอบความว่า หรืออุโบสถกรรมเช่นนั้น เราก็ ไม่เห็น. ลำดับนั้น มาณพกล่าวกะพราหมณ์ว่า ข้าป่วยเป็นไข้ได้รับทุกข์ มีกายกระสับกระส่าย อยู่ในที่อยู่ของตน ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจาก กิเลสธุลี ข้ามพ้นความสงสัย เสด็จไปดีแล้ว มี พระปัญญาไม่ทราม ข้านั้นมีใจเบิกบานเลื่อมใส ได้ กระทำอัญชลีแด่พระตถาคต ข้าทำกุศลธรรมนั้นจึง ถึงความเป็นสหายของทวยเทพชั้นไตรทศ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ