เล่มที่ 48
ส่วนที่ 447
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 447 อ้างอิง: Book 48, Section 447 ประเภท: section
เนื้อหา
มณิถูณวิมาน มีคาถาว่า อุจฺจมิทํ มณิถูณํ วิมานํ เป็นต้น. มณิถูณวิมานนั้นเกิดขึ้นอย่างไร ? พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน กรุงสาวัตถี สมัยนั้น ภิกษุผู้เถระเป็นจำนวนมากอยู่ในที่อยู่ในป่า ในทางที่พระเถระ เหล่านั้นไปบิณฑบาตยังหมู่บ้านตำบลใกล้ ๆ อุบาสกคนหนึ่งปรับพื้นที่ ไม่เรียบให้เรียบเอาหนามออกไป ถางกอไม้พุ่มไม้ออก ผูกสะพานที่ เหมืองทั้งหลายในฤดูน้ำ ปลูกต้นไม้มีเงาร่มรื่นในที่ไม่มีต้นไม้ ลอกลำห้วย และทำให้กว้างและลึก จัดทำท่าน้ำไว้พร้อม และให้ทานตามกำลังทรัพย์ รักษาศีล ต่อมา เขาทำกาลกิริยาตายไปบังเกิดในวิมานทอง ๑๒ โยชน์ ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์. ท่านพระมหาโมคคัลลานเถระ เข้าไปหาสอบถามเทพบุตรนั้นด้วย คาถาหลายคาถาว่า วิมานเสาแก้วมณีนี้สูง ๑๒ โยชน์ โดยรอบ มีห้องรโหฐาน ๗๐๐ ล้วนเสาแก้วไพฑูรย์ ปูลาด ด้วยเครื่องปูลาดที่งดงามโอฬาร ท่านนั่ง และดื่ม กินในวิมานนั้น และพิณทิพย์ก็บรรเลงไพเราะ มี กามคุณ ๕ มีรสเป็นทิพย์ และอัปสรเทพนารีที่แต่ง องค์ด้วยทองฟ้อนรำอยู่ เพราะบุญอะไร ท่านจึงมี วรรณะเช่นนี้ เพราะบุญอะไร ผลอันนี้จึงสำเร็จแก่ ท่าน และโภคะทุกอย่างที่น่ารักจึงเกิดแก่ท่าน. ดูก่อนเทพบุตร ผู้มีอานุภาพมาก อาตมาขอ ถามท่าน ครั้งเกิดเป็นมนุษย์ ท่านได้ทำบุญอะไรไว้ เพราะบุญอะไร ท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้ และ รัศมีของท่านจึงสว่างไสวไปทุกทิศ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ