เล่มที่ 48
ส่วนที่ 327
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 327 อ้างอิง: Book 48, Section 327 ประเภท: section
เนื้อหา
ยักษ์เหล่านั้นได้บอกแก่นางเรวดีว่า ในกรุงพาราณสี มีอุบาสกชื่อนันทิยะ เป็น คนไม่ตระหนี่ เป็นทานบดี เป็นผู้รู้ถ้อยคำ วิมานที่ มีอัปสรเกลื่อนกลาด รุ่งเรืองเพียงแสงอาทิตย์ นี้เป็น ของอุบาสกนั้น หมู่เทพนารีไล้ทาด้วยแก่นจันทน์ ทำให้วิมานงดงามทั้งสองด้าน วิมานนั้นปรากฏมี รัศมีเสมอดวงอาทิตย์ นันทิยะอุบาสกนั้น ขึ้นสวรรค์ บันเทิงอยู่ในวิมาน. นางเรวดีกล่าวว่า ดีฉันเป็นภรรยาของนันทิยะ เป็นเจ้าของเรือน เป็นใหญ่ของตระกูลทั้งหมด บัดนี้ ดีฉันจักยินดีใน วิมานของสามี ไม่ปรารถนาเห็นนรก. ยักษ์เหล่านั้นกล่าวว่า แน่ะนางตัวชั่วร้าย นี่แหละนรกของเจ้า เจ้า ไม่ทำบุญในมนุษยโลก ด้วยว่า คนตระหนี่ โกรธ เคือง มีบาปธรรม ย่อมไม่ได้ความเป็นสหายของผู้ ขึ้นสวรรค์. นางเรวดีถามนิรยบาลว่า คูถ มูตร และของไม่สะอาด เห็นกันได้ เฉพาะหรือหนอ อุจจาระนี้มีกลิ่นเหม็นหรือ มันฟุ้ง ไปได้หรือ. นิรยบาลกล่าวว่า นรกนี้ชื่อสังสวกะ ลึกชั่วร้อยบุรุษ เป็นนรกที่ เจ้าจะต้องหมกไหม้อยู่หลายพันปี นะเรวดี. นางเรวดีถามว่า ดีฉันทำกรรมชั่วด้วยกาย วาจา ใจ หรือหนอ ดีฉันได้นรกสังสวกะ ลึกชั่วร้อยบุรุษ เพราะบาป กรรมอะไร. นิรยบาลกล่าวว่า เจ้าหลอกลวงสมณะ พราหมณ์ และวณิพก ทั้งหลาย ด้วยมุสาวาท เจ้าทำบาปนั้นไว้ เพราะ บาปนั้น เจ้าจึงได้นรกสังสวกะ ลึกชั่วร้อยบุรุษ เจ้าจะต้องหมกไหม้อยู่ในนรกนั้นหลายพันปี นะเรวดี นิรยบาลทั้งหลายตัดมือและเท้า ตัดหูและจมูก และ ยังมีฝูงกามารุมจิกกินเจ้าที่ดิ้นรนอยู่.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ