เล่มที่ 47
ส่วนที่ 771
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 771 อ้างอิง: Book 47, Section 771 ประเภท: section
เนื้อหา
พระปิงคิยะกล่าวคาถาตอบพราหมณ์พาวรีผู้อาจารย์ว่า ท่านพราหมณ์ พระโคดมพระองค์ใด ได้ทรงแสดงธรรมอันบุคคลพึงเห็นเอง ไม่ ประกอบด้วยกาล เป็นที่สิ้นตัณหา ไม่มี จัญไร หาอุปมาในที่ไหน ๆ มิได้ แก่อาตมา อาตมามิได้อยู่ปราศจากพระโคดมพระองค์ นั้น ผู้มีพระปัญญาเป็นเครื่องปรากฏดุจ แผ่นดิน มีพระปัญญากว้างขวาง สิ้นกาล แม้ครู่หนึ่ง. ท่านพราหมณ์ อาตมาไม่ประมาท ทั้งกลางคืนกลางวัน เห็นอยู่ซึ่งพระพุทธเจ้า ผู้โคดมพระองค์นั้นด้วยใจ เหมือนเห็นด้วย จักษุ ฉะนั้น อาตมานมัสการอยู่ซึ่งพระ- พุทธเจ้าผู้โคดมพระองค์นั้นตลอดราตรี อาตมา มาสำคัญความไม่อยู่ปราศจาก พระพุทธเจ้าผู้โคดมพระองค์นั้น ด้วยความ ไม่ประมาทนั้น. ศรัทธา ปีติ มนะ และสติของอาตมา ย่อมน้อมไปในคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าผู้ โคดม พระพุทธเจ้าผู้โคดม ผู้มีพระปัญญา กว้างขวาง ประทับอยู่ยังทิศาภาคใด ๆ อาตมานั้นเป็นผู้นอบน้อมไปโดยทิศาภาค นั้น ๆ นั่นแล. ร่างกายของอาตมาผู้แก่แล้ว มีกำลัง และเรี่ยวแรงน้อยนั่นเอง ท่านพราหมณ์ อาตมาไปสู่พระพุทธเจ้าด้วยการไปแห่ง ความดำริเป็นนิตย์ เพราะว่าใจของอาตมา ประกอบแล้วด้วยพระพุทธเจ้านั้น. อาตมานอนอยู่บนเปือกตม คือกาม ดิ้นรนอยู่ (เพราะตัณหา) ลอยจากเกาะหนึ่ง ไปสู่เกาะหนึ่ง ครั้งนั้นอาตมาได้เห็นพระ- สัมพุทธเจ้า ผู้ทรงข้ามโอฆะได้แล้ว ไม่มี อาสวะ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ