เล่มที่ 47
ส่วนที่ 730
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 730 อ้างอิง: Book 47, Section 730 ประเภท: section
เนื้อหา
พระ: ดูก่อนปุณณกะ สัตว์ทั้งหลาย ผู้เกิดเป็นมนุษย์เหล่านั้น ย่อมมุ่งหวัง ย่อม ชมเชย ย่อมปรารถนา ย่อมบูชา ย่อมรำพัน ถึงกาม เพราะอาศัยลาภ เรากล่าวว่า สัตว์ เหล่านั้นประกอบการบูชา ยังเป็นคนกำหนัด ยินดีในภพ ไม่ข้ามพ้นชาติและชราไปได้. ป. ข้าแต่พระองค์ผู้นิรทุกข์ ถ้าหาก ว่าสัตว์เหล่านั้นผู้ประกอบการบูชา ไม่ข้าม พ้นชาติและชราไปได้ด้วยยัญวิธีทั้งหลาย ไซร้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ใครเล่าในเทวโลก และมนุษย์โลก ข้ามพ้นชาติและชราไปได้ ในบัดนี้ ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ข้า- พระองค์ขอทูลถามพระองค์ ขอพระองค์จง ตรัสบอกความข้อนั้นแก่ข้าพระองค์เถิด. พ. ดูก่อนปุณณกะ ผู้ใดไม่มีความ หวั่นไหว (ดิ้นรน) ในโลกไหน ๆ เพราะ ได้พิจารณาเห็นธรรมที่ยิ่งและหย่อนในโลก ผู้นั้นสงบแล้ว ไม่มีความประพฤติชั่วอันจะ ทำให้มัวหมองดุจควันไฟ ไม่มีกิเลสอัน กระทบจิต หาความหวังมิได้ เรากล่าวว่า ผู้นั้น ข้ามพ้นชาติและชราไปได้แล้ว. จบปุณณกมาณวกปัญหาที่ ๓ อรรถกถาปุณณกสูตร๑ที่ ๓ ปุณณกสูตร มีคำเริ่มต้นว่า อเนชํ ดังนี้ แม้พระสูตรนี้ พระผู้มี- พระภาคเจ้าก็ทรงตรัสห้ามโมฆราชโดยนัยที่กล่าวแล้วนั่นแล. ในบทเหล่านั้น บทว่า มูลทสฺสาวึ คือผู้เห็นรากเหง้ามีอกุศลมูล เป็นต้น . บทว่า อิสโย ได้แก่ชฎิล มีชื่อว่า ฤาษี. บทว่า ยญฺํ ได้แก่ ไทยธรรม. บทว่า อกปฺปยึสุ คือแสวงหา.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ