เล่มที่ 47
ส่วนที่ 707
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 707 อ้างอิง: Book 47, Section 707 ประเภท: section
เนื้อหา
พราหมณ์พาวรีได้ฟังคำว่า สัมพุทโธ ดังนี้ เป็นผู้มีใจเฟื่องฟู มีความโศกเบาบาง และได้ปีติอันไพบูลย์ พราหมณ์พาวรีนั้นมีใจ ชื่นชมเบิกบาน เกิดความโสมนัส จึงถาม เทวดานั้นว่า พระโลกนาถประทับอยู่ใน คามนิคมหรือในชนบทไหน ข้าพเจ้าจะพึง ไปนมัสการพระสัมพุทธเจ้า ผู้อุดมกว่าสัตว์ ได้ในที่ใด. เทวดาตอบว่า พระชินเจ้าผู้ศากยบุตร ทรงมีพระ- ปัญญามาก มีพระปัญญาประเสริฐ กว้างขวาง ทรงปราศจากธุระ หาอาสวะมิได้ องอาจ กว่านระ ทรงรู้ธรรมเป็นศีรษะและธรรม เป็นเหตุให้ศีรษะตกไป ประทับอยู่ ใน มณเฑียรสถานของชนชาวโกศลในพระนคร สาวัตถี. ลำดับนั้น พราหมณ์พาวรี เรียก พราหมณ์ทั้งหลายผู้ถึงฝั่งแห่งมนต์ ซึ่งเป็น ศิษย์มาสั่งว่า ดูก่อนมาณพทั้งหลาย ท่าน ทั้งหลายจงมาเถิด เราจักบอกแก่ท่านทั้งหลาย ท่านทั้งหลายจงฟังคำของเรา ความปรากฏ แห่งพระสัมพุทธเจ้าพระองค์ใด อันสัตว์ใด ยากเนือง ๆ ในโลกนี้ วันนี้ พระสัมพุทธเจ้า พระองค์นั้น ปรากฏว่าเสด็จอุบัติขึ้นแล้วใน โลก ท่านทั้งหลายจงรีบไปเมืองสาวัตถี เข้า เฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้อุดมกว่าสัตว์เถิด. พราหมณ์ผู้เป็นศิษย์ทั้งหลายซักถามด้วยคาถาว่า ข้าแต่ท่านพราหมณ์ บัดนี้ ข้าพเจ้า ทั้งหลายได้เห็นแล้วจะพึงรู้ว่า ท่านผู้นี้เป็น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยอุบายอย่างไรเล่า ขอท่านจงบอกอุบายที่ข้าพเจ้าทั้งหลายจะพึง รู้จักพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้นแก่ ข้าพเจ้าทั้งหลายผู้ไม่รู้เถิด.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ