เล่มที่ 47
ส่วนที่ 694
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 694 อ้างอิง: Book 47, Section 694 ประเภท: section
เนื้อหา
พระองค์ผู้มีพระจักษุย่อมปรากฏแก่ มนุษย์ทั้งหลาย เหมือนปรากฏแก่โลกพร้อม ด้วยเทวโลก ฉะนั้น พระองค์ผู้เดียวบรรเทา ความมืดได้ทั้งหมด ทรงถึงความยินดีใน เนกขัมมะ. ศิษย์ทั้งหลายมีกษัตริย์เป็นต้นเป็นอัน มาก มาเฝ้าพระองค์ผู้เป็นพุทธะ ผู้อันตัณหา และทิฏฐิไม่อาศัยแล้ว ผู้คงที่ ไม่หลอกลวง เสด็จมาเเล้วสู่ความเป็นคณาจารย์ ณ เมือง สังกัสสะนี้ ด้วยปัญหามีอยู่. เมื่อภิกษุเกลียดชังแต่ทุกข์ มีชาติเป็น ต้นอยู่ เสพที่นั่งอันสงัด คือ โคนไม้ ป่าช้า หรือที่นั่งอันสงัดในถ้ำแห่งภูเขา ในที่นอน อันเลวและประณีต ความขลาดกลัวซึ่งเป็น เหตุจะไม่ทำให้ภิกษุหวั่นไหว ในที่นอนและ ที่นั่งอันไม่มีเสียงกึกก้องนั้น มีประมาณ เท่าไร. อันตรายในโลกของภิกษุผู้จะไปยัง ทิศที่ไม่เคยไป ซึ่งภิกษุจะพึงครอบงำเสีย ในที่นอนและที่นั่งอันสงัด มีประมาณเท่าไร. ภิกษุนั้นพึงถ้อยคำอย่างไร พึงมี โคจรในโลกนี้อย่างไร ภิกษุผู้มีใจเด็ดเดี่ยว พึงมีศีลและวัตรอย่างไร สมาทานสิกขาอะไร จึงเป็นผู้มีจิตแน่วแน่ มีปัญญารักษาตน มี สติ พึงกำจัดมลทินของตน เหมือนนายช่าง ทองกำจัดมลทินของทอง ฉะนั้น. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า ดูก่อนสารีบุตร ถ้าว่าธรรมเป็นเครื่อง อยู่สำราญ และธรรมที่สมควรนี้ใดของภิกษุ ผู้เกลียดชังแต่ทุกข์มีชาติเป็นต้น ผู้ใคร่จะ ตรัสรู้ เสพอยู่ซึ่งที่นั่งและที่นอนอันสงัดมีอยู่ ไซร้ เราจะกล่าวธรรมเป็นเครื่องอยู่สำราญ และธรรมที่สมควรนั่นตามที่รู้ แก่เธอ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ