เล่มที่ 47
ส่วนที่ 646
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 646 อ้างอิง: Book 47, Section 646 ประเภท: section
เนื้อหา
ก็สมณพราหมณ์ผู้เป็นบัณฑิตพวก หนึ่งในโลกนี้ ย่อมกล่าวความบริสุทธิ์ของ สัตว์ว่าเป็นยอดด้วยเหตุเพียงเท่านี้ หรือว่า ย่อมกล่าวความบริสุทธิ์อย่างอื่นอันยิ่งไปกว่า รูปสมาบัตินี้. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ก็สมณพราหมณ์ผู้มีวาทะว่าเที่ยง พวกหนึ่ง (มีความถือตัวว่า) เป็นบัณฑิต ในโลกนี้ ย่อมกล่าวอรูปสมาบัตินี้ว่า เป็น ความบริสุทธิ์ของสัตว์แม้ด้วยเหตุเพียงเท่านี้ มณพราหมณ์ผู้มีวาทะว่าขาดสูญพวกหนึ่ง เป็นผู้มีวาทะว่าตนเป็นคนฉลาดในอนุปาทิ- เสสนิพพาน ย่อมโต้เถียงสมณพราหมณ์ผู้มี วาทะว่าเที่ยงเหล่านั้น. ส่วนท่านผู้เป็นมุนี รู้บุคคลเจ้าทิฏฐิ เหล่านั้นว่า เป็นผู้อาศัยสัสสตทิฏฐิและอุจ- เฉททิฏฐิ ท่านผู้เป็นมุนีนั้นเป็นนักปราชญ์ พิจารณารู้ผู้อาศัยทิฏฐิทั้งหลายแล้ว รู้ธรรม โดยลักษณะมีความไม่เที่ยงและเป็นทุกข์เป็น ต้น หลุดพ้นแล้ว ย่อมไม่ทะเลาะวิวาทกับ ใคร ย่อมไม่มาเพื่อความเกิดในภพน้อยใหญ่ จบกลหวิวาทสูตรที่ ๑๑ กลหวิวาทสูตร มีคำเริ่มต้นว่า กุโต ปหูตา กลหา วิวาทา ความทะเลาะ ความวิวาท เกิดจากอะไร ดังนี้เป็นต้น. พระสูตรนี้มีการเกิดขึ้นอย่างไร ? ในมหาสมัยนั้นแหละ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสพระสูตรแม้นี้ เพื่อทรง ทำให้แจ้งถึงธรรมเหล่านั้นแก่เทวดาบางพวกผู้มีจิตเกิดขึ้นว่า ธรรมทั้งหลาย ๘ ประการมีการทะเลาะกันเป็นต้นเกิดแต่เหตุไรหนอ จึงให้พระพุทธนิมิตตรัส ถามพระองค์โดยนัยก่อนนั่นแล.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ