เล่มที่ 47
ส่วนที่ 640
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 640 อ้างอิง: Book 47, Section 640 ประเภท: section
เนื้อหา
บุตร ธิดา สัตว์เลี้ยง ไร่นาและที่ดิน ของผู้ใดไม่มี แม้ความเห็นว่าเป็นตัวตนก็ดี ความเห็นว่าไม่เป็นตัวตนก็ดี อันใคร ๆ ย่อมไม่ได้ในผู้นั้น ปุถุชนหรือสมณพราหมณ์จะพึงกล่าว กะผู้นั้น (ว่าผู้ยินดีแล้ว หรือผู้ประทุษร้าย แล้ว) โดยโทษมีราคะเป็นต้นใด โทษมีราคะ เป็นต้นนั้น ไม่ใช่เป็นความมุ่งหวังของผู้นั้น เพราะเหตุนั้น ผู้นั้นย่อมไม่หวั่นไหว ใน เพราะถ้อยคำทั้งหลาย. มุนีผู้ปราศจากความกำหนัดยินดีไม่ มีความตระหนี่ ย่อมไม่กล่าวยกย่องใน บุคคลผู้ประเสริฐกว่า ผู้เสมอกัน หรือผู้เลว กว่า ผู้ไม่มีกัปปะ (คือตัณหาแลทิฏฐิ) ย่อม ไม่มาสู่กัปปะ ผู้ใดไม่มีความหวงแหนว่า ของตนในโลก ไม่เศร้าโศกเพราะสิ่งที่ไม่มี อยู่ และไม่ลำเอียงในธรรมทั้งหลาย ผู้นั้น แล เรากล่าวว่าเป็นผู้สงบ. ปุราเภทสูตร มีคำเริ่มต้นว่า กถํทสฺสี ดังนี้. พระสูตรนี้มีการเกิดขึ้นอย่างไร ? ท่านกล่าวถึงการเกิดแห่งพระสูตรนี้และอีก ๕ พระสูตร คือ กลหวิวาท- สูตร จูฬวิยูหสูตร มหาวิยูหสูตร ตุวฏกสูตร และอัตตทัณฑสูตร โดยความ เสมอกันตามนัยดังกล่าวแล้วในการเกิดแห่งสัมมาปริพาชนิยสูตรนั้นแล. แต่ โดยความต่างกัน พระผู้มีพระภาคเจ้า ในมหาสมัยนั้น เพื่อทรงแสดงธรรม ให้เป็นที่สบายแก่พวกเทวดาที่เป็นราคจริต จึงทรงให้พระพุทธนิมิตถามพระ- องค์ แล้วได้ตรัสสัมมาปริพพาชนิยสูตรขึ้นฉันใด ในมหาสมัยนั้นก็ฉันนั้น เหมือนกัน พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบจิตของพวกเทวดาที่มีจิตเกิดขึ้นว่า ก่อนตายเราควรทำอะไรหนอ เพื่อทรงอนุเคราะห์เทวดาเหล่านั้นจึงทรงนำ พระพุทธนิมิต พร้อมด้วยภิกษุบริวาร ๑,๓๕๐ รูป มาทางอากาศ ให้พระ- พุทธนิมิตนั้นถามปัญหาพระองค์แล้วจึงได้ตรัสพระสูตรนี้.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ