เล่มที่ 47
ส่วนที่ 586
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 586 อ้างอิง: Book 47, Section 586 ประเภท: section
เนื้อหา
เดียรถีย์บางพวก มีใจประ- ทุษร้าย ย่อมติเตียนโดยแท้ แม้อนึ่ง พวก ชนที่ฟังคำของเดียรถีย์เหล่านั้นแล้ว ปลงใจ เชื่อจริง ก็ติเตียน แต่มุนีย่อมไม่เข้าถึงการ ติเตียนที่เกิดขึ้นแล้ว เพราะเหตุนั้น มุนีย่อม ไม่มีหลักตอ คือ ราคะ โทสะ และโมหะ ในโลกไหน ๆ. บุคคลผู้ถูกความพอใจครอบงำแล้ว ตั้งมั่นอยู่ในความชอบใจ จะพึงล่วงทิฏฐิของ ตนได้อย่างไรเล่า บุคคลกระทำทิฏฐิเหล่านั้น ให้บริบูรณ์ด้วยตนเอง รู้อย่างใด ก็พึงกล่าว อย่างนั้น. ผู้ใดไม่ถูกเขาถามเลย กล่าวอวดอ้าง ศีลและวัตรของตนแก่ผู้อื่น ผู้ฉลาดทั้งหลาย กล่าวผู้นั้นว่า ผู้ไม่มีอริยธรรม, ผู้ได้กล่าว อวดตนด้วยตนเอง ผู้ฉลาดทั้งหลายกล่าว การอวดของผู้นั้นว่า ผู้นี้ไม่มีอริยธรรม. ส่วนภิกษุผู้สงบ มีตนดับแล้ว ไม่ กล่าวอวดในศีลทั้งหลายว่า เราเป็นผู้ถึง พร้อมแล้วด้วยศีล ผู้ฉลาดทั้งหลายกล่าว ภิกษุนั้นว่า มีอริยธรรม. ภิกษุใดไม่มีกิเลสเครื่องฟูขึ้นในโลก ไหน ๆ ผู้ฉลาดทั้งหลายกล่าวการไม่กล่าว อวดของภิกษุนั้นว่า ภิกษุนี้มีอริยธรรม. ธรรม คือ ทิฏฐิ อันปัจจัยกำหนด ปรุงแต่งแวดล้อม ไม่ผ่องแผ้ว ย่อมมีแก่ ผู้ใด ผู้นั้นเป็นอย่างนี้ เพราะเหตุที่ผู้นั้นเห็น อานิสงส์ มีคติวิเศษเป็นต้นในตน ฉะนั้น จึงเป็นผู้อาศัยทิฏฐิ อาศัยความกำเริบที่มี อยู่นั้น.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ