เล่มที่ 47
ส่วนที่ 519
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 519 อ้างอิง: Book 47, Section 519 ประเภท: section
เนื้อหา
พึงเป็นผู้มีท้องพร่อง (ไม่เห็นแก่ ท้อง) มีอาหารพอประมาณ มีความปรารถนา น้อย ไม่มีความโลภ เป็นผู้หายหิว ไม่มี ความปรารถนาด้วยความอยาก ดับความ เร่าร้อนได้แล้วทุกเมื่อ. มุนีนั้นเที่ยวไปรับบิณฑบาตแล้ว พึง ไปยังชายป่า เข้าไปนั่งอยู่ที่โคนต้นไม้. พึงเป็นผู้ขวนขวายในฌาน เป็นนัก ปราชญ์ ยินดีแล้วในป่า พึงทำจิตให้ยินดียิ่ง เพ่งฌานอยู่ที่โคนต้นไม้. ครั้นเมื่อล่วงราตรีไปแล้ว พึงเข้าไป สู่บ้าน ไม่ยินดีโภชนะที่ยังไม่ได้ และโภชนะ ที่เขานำไปแต่บ้าน. ไปสู่บ้านแล้ว ไม่พึงเที่ยวไปในสกุล โดยรีบร้อน ตัดถ้อยคำเสียแล้ว ไม่พึงกล่าว วาจาเกี่ยวด้วยการแสวงหาของกิน. มุนีนั้นคิดว่า เราได้สิ่งใด สิ่งนี้ยัง ประโยชน์ให้สำเร็จ เราไม่ได้ก็เป็นความดี ดังนี้แล้ว เป็นผู้คงที่ เพราะการได้และไม่ได้ ทั้งสองอย่างนั้นแล ย่อมก้าวล่วงทุกข์เสียได้. เปรียบเหมือนบุรุษแสวงหาผลไม้ เข้าไปยังต้นไม้แล้ว แม้จะได้ แม้จะไม่ได้ ก็ไม่ยินดี ไม่เสียใจ วางจิตเป็นกลางหลับไป ฉะนั้น. มุนีมีบาตรในมือเที่ยวไปอยู่ ไม่เป็น ใบ้ ก็สมมุติว่าเป็นใบ้ ไม่พึงหมิ่นทานว่า น้อย ไม่พึงดูแคลนบุคคลผู้ให้. ก็ปฏิปทาสูงต่ำ พระพุทธสมณะ ประกาศแล้ว มุนีทั้งหลาย ย่อมไม่ไปสู่ นิพพานถึงสองครั้ง นิพพานนี้ควรถูกต้อง ครั้งเดียวเท่านั้น หามิได้.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ