เล่มที่ 47
ส่วนที่ 501
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 501 อ้างอิง: Book 47, Section 501 ประเภท: section
เนื้อหา
ก็ผู้ทำกรรมหยาบจะไปสู่ทิศใด ๆ ก็ หมกไหม้อยู่ในหม้อเหล็กอันเปื้อนด้วยหนอง และเลือดในทิศนั้น ๆ ลำบากอยู่ในหม้อ เหล็กนั้น. ผู้ทำกรรมหยาบหมกไหม้อยู่ในน้ำ อันเป็นที่อยู่ของหมู่หนอน ในหม้อเหล็ก นั้น ๆ แม้ฝั่งเพื่อจะไปก็ไม่มีเลย เพราะกะทะ ครอบอยู่โดยรอบมิดชิดในทิศทั้งปวง. และยังมีป่าไม้มีใบเป็นดาบคม สัตว์ นรกทั้งหลายย่อมเข้าไปสู่ป่าไม้ ถูกดาบ ใบไม้ตัดหัวขาด พวกนายนิรยบาล เอาเบ็ด เกี่ยวลิ้นออกแล้ว ย่อมเบียดเบียนด้วยการ ดึงออกมา ๆ ก็ลำดับนั้น สัตว์นรกทั้งหลายย่อม เข้าถึงแม่น้ำด่างอันเป็นหล่ม ย่อมเข้าถึงคม มีดโกนอันคมกริบ สัตว์นรกทั้งหลายผู้ กระทำบาป เป็นผู้เขลา ย่อมตกลงไปบน คมมีดโกนนั้น เพราะได้กระทำบาปไว้. ก็สุนัขดำ สุนัขด่าง และสุนัขจิ้งจอก ย่อมรุมกัดกินสัตว์นรกทั้งหลาย ผู้ร้องไห้อยู่ ในที่นั้น ฝูงกาดำ แร้ง นกตะกรุม และกา ไม่ดำ ย่อมรุมกันจิกกิน. คนผู้ทำกรรมหยาบ ย่อมเห็นความ เป็นไปในนรกนี้ยากหนอ เพราะฉะนั้น นรชนพึงเป็นผู้ทำกิจที่ควรทำในชีวิตที่ยัง เหลืออยู่นี้ และไม่พึงประมาท เกวียน บรรทุกงา ผู้รู้ทั้งหลายนับแล้วนำเข้าไป เปรียบในปทุมนรก เป็น ๕๑,๒๐๐ โกฏิ. นรกเป็นทุกข์ เรากล่าวแล้วใน พระสูตรนี้ เพียงใด สัตว์ทั้งหลายผู้ทำกรรม หยาบ พึงอยู่ในนรกแม้นั้น ตลอดกาลนาน เพียงนั้น เพราะฉะนั้น บุคคลพึงกำหนด รักษาวาจา ใจ ให้เป็นปกติในผู้สะอาด มีศีลเป็นที่รักและมีคุณดีงามทั้งหลาย.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ