เล่มที่ 47
ส่วนที่ 437
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 437 อ้างอิง: Book 47, Section 437 ประเภท: section
เนื้อหา
ในบทว่า โลกวิทู นั้นพึงทราบต่อไปนี้ แผ่นดินนี้นับด้วยความหนาสองแสน สี่หมื่นโยชน์ (ตั้งอยู่บนน้ำ) น้ำตั้งอยู่บนลม ด้วยความหนาสี่แสนแปดหมื่นโยชน์ ลมอุ้ม ขึ้นสู่ท้องฟ้ามีความหนาเก้าแสนหกหมื่น นี้คือสัณฐานของโลก. เมื่อโลกสัณฐานอย่างนี้ พึงทราบต่อไปว่า ภูเขาสิเนรุสูงสุดในบรรดาภูเขา หยั่ง ลึกลงไปในมหาสมุทร แปดหมื่นสี่พันโยชน์ สูงขึ้นไปก็เท่านั้นเหมือนกัน แต่นั้นภูเขา ใหญ่อันเป็นทิพย์ อันวิจิตรด้วยแก้วนานา ชนิด จมลงในมหาสมุทรและผุดขึ้นตาม ลำดับโดยประมาณครึ่งหนึ่ง ๆ คือ ภูเขา ยุคันธระ อิสินธระ กรวิกะ สุทัสสนะ เนมินธระ วินตกะ อัสสกัณณะ ภูเขาทั้ง ๗ นี้ ล้วนมีหินขนาดใหญ่ อยู่โดยรอบภูเขาสิเนรุ เป็นที่อยู่ของมหาราช เทวดาและยักษ์สิงสถิตอยู่ ภูเขาหิมพานต์สูงห้าร้อยโยชน์ โดย ยาว และโดยกว้างสามพันโยชน์ ประดับด้วย ยอดแปดหมื่นสี่พันยอด ภูเขาย่อมด้วยต้นไม้ ๓๕ โยชน์โดยรอบ ต้นไม้และกิ่งไม้ยาว ๕๐ โยชน์ กว้าง โยชน์ ต้นไม้รอบ ๆ มี ลำต้นขนาด ๓ โยชน์บ้าง ๕ โยชน์ระหว่าง ใด โดยรอบลำต้นตลอดปลายกิ่ง ๕๐ โยชน์ แผ่ออกไป ๑๐๐ โยชน์ สูงขึ้นไปก็เท่านั้น เหมือนกัน ต้นไม้นั้นชื่อว่า ต้นชมพู ด้วย อานุภาพของต้นชมพูจึงเรียก ชมพูทวีป ต้นชมพูหยั่งลงในห้วงน้ำใหญ่ สองหมื่น แปดพันโยชน์ สูงขึ้นก็เท่านั้นเหมือนกัน ศีลาจักรวาลที่ผุดขึ้นตั้งล้อมภูเขาทั้งหมด สำเร็จเป็นจักรวาล.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ