เล่มที่ 47
ส่วนที่ 377
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 377 อ้างอิง: Book 47, Section 377 ประเภท: section
เนื้อหา
อนึ่ง บุคคลผู้นั้น ปราศจากความ กำหนัดแล้ว พึงกำจัดโทสะ เจริญเมตตาจิต อันประมาณมิได้ ไม่ประมาทแล้วเนือง ๆ ทั้งกลางคืนกลางวัน ย่อมแผ่อัปปมัญญา ภาวนาไปทั่วทิศ. ม. ใครย่อมบริสุทธิ์ ใครย่อมหลุดพ้น และใครยังติดอยู่ บุคคลจะไปพรหมโลกได้ ด้วยอะไร ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นมุนี ข้า- พระองค์ทูลถามแล้ว ขอพระองค์โปรด ตรัสบอกแก่ข้าพระองค์ผู้ไม่รู้ ก็พระผู้มี พระภาคเจ้าผู้เป็นพรหม ข้าพระองค์ขออ้าง เป็นพยานในวันนี้ เพราะพระองค์เป็นผู้ เสมอด้วยพรหมของข้าพระองค์จริง ๆ(ข้าแต่ พระองค์ผู้มีความรุ่งเรื่อง) บุคคลจะเข้าถึง พรหมโลกได้อย่างไร. พระ: (ดูก่อนมาฆะ) ผู้ใดย่อมบูชายัญ ครบทั้ง ๓ อย่าง ผู้เช่นนั้นพึงให้ทักขิไณย- บุคคลทั้งหลายยินดีได้ เราย่อมกล่าวผู้นั้นว่า เป็นผู้ควรแก่การขอ ครั้นบูชาโดยชอบอย่าง นั้นแล้ว ย่อมเข้าถึงพรหมโลก. เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว มาฆมาณพได้กราบ ทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้ง นัก ฯลฯ ขอพระองค์ทรงจำข้าพระองค์ ว่าเป็นอุบาสกผู้ถึงสรณะตลอดชีวิต ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป. มาฆสูตร มีคำเริ่มต้นว่า อวมฺเม สุตํ ดังนี้. ถามว่า พระสูตรนี้มีเหตุเกิดขึ้นอย่างไร ?
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ