เล่มที่ 47
ส่วนที่ 355
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 355 อ้างอิง: Book 47, Section 355 ประเภท: section
เนื้อหา
พระตถาคตผู้ล่วงกิเลสเครื่องข้อง ไม่มีธรรมเป็นเครื่องข้อง ไม่เป็นสัตว์ผู้มี มานะในเหล่าสัตว์ผู้มีมานะ กำหนดรู้ทุกข์ พร้อมทั้งไร่นาและที่ดินย่อมควรเครื่องบูชา. พระคถาคตไม่อาศัยตัณหา มีปกติ เห็นนิพาน ก้าวล่วงทิฏฐิที่จะพึงให้ผู้อื่นรู้ ไม่มีอารมณ์อะไร ๆ ย่อมควรเครื่องบูชา. ธรรมทั้งที่เป็นภายในและภายนอก พระตถาคตแทงตลอดแล้ว กำจัดได้แล้ว ถึงความสาบสูญมิได้มี พระตถาคตนั้นเป็น ผู้สงบแล้ว น้อมไปในธรรม เป็นที่สิ้นอุปา- ทาน ย่อมควรเครื่องบูชา. พระตถาคตเห็นที่สุดแห่งควานสิ้นไป แห่งชาติ บรรเทาสังโยชน์อันเป็นทางแห่ง ราคะเสียได้ไม่มีส่วนเหลือ เป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่มีโทษ ปราศจากมลทิน ไม่มีความใคร่ ย่อมควรเครื่องบูชา. พระตถาคตไม่พิจารณาเห็นตนโดย ความเป็นตน มีจิตตั้งมั่น ปฏิบัติตรง ดำรง ตนมั่น ไม่หวั่นไหว ไม่มีกิเลสดุจหลักตอ ไม่มีความสงสัย ย่อมควรเครื่องบูชา. พระตถาคตไม่มีปัจจัยแห่งโมหะ อะไร ๆ เห็นด้วยญาณในธรรมทั้งปวง ทรง ไว้ซึ่งสรีระมีในที่สุด และได้บรรลุสัมโพธิ- ญาณที่ยอดเยี่ยม อันเกษม ความบริสุทธิ์ ของบุรุษ ย่อมมีด้วยเหตุเพียงเท่านี้ (พระ- ตถาคตย่อมควรเครื่องบูชา). พราหมณ์ทูลว่า การบูชาของข้าพระองค์ จะเป็น การบูชาจริง เพราะว่า ข้าพระองค์ได้ บุคคลผู้ถึงเวทเช่นนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า เป็นพรหม ผู้เห็นเองแท้ ขอได้โปรดทรงรับ ทรงบริโภคเครื่องบูชาของข้าพระองค์เถิด.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ