เล่มที่ 47
ส่วนที่ 247
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 247 อ้างอิง: Book 47, Section 247 ประเภท: section
เนื้อหา
เธอจงคบกัลยาณมิตร จงเสพที่นอน ที่นั่งอันสงัดเงียบ ปราศจากเสียงกึกก้อง จงรู้จักประมาณในโภชนะ. เธออย่าได้กระทำความอยากในวัตถุ เป็นที่เกิดตัณหาเหล่านี้ คือ จีวร บิณฑบาต ที่นอน ที่นั่ง และปัจจัย เธออย่ากลับมาสู่ โลกนี้อีก จงเป็นผู้สำรวมในปาติโมกข์และ ในอินทรีย์ ๕ จงมีสติไปแล้วในกาย จงเป็น ผู้มากไปด้วยความเบื่อหน่าย. จงเว้นสุภนิมิต อันก่อให้เกิดความ กำหนัด จงอบรมจิตให้มีอารมณ์เป็นหนึ่ง ให้ตั้งมั่นดีแล้วในอสุภภาวนา จงอบรม วิปัสสนา จงละมานานุสัย แต่นั้นเธอจักเป็น ผู้สงบ เพราะการละมานะเที่ยวไป. ได้ยินว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสสอนท่านพระราหุล ด้วยพระคาถา เหล่านี้เนือง ๆ ด้วยประการฉะนี้. ราหุชสูตร มีคำเริ่มต้นว่า กจฺจิ อภิณฺหสํวาสา ดังนี้. ถามว่า พระสูตรนี้มีการเกิดขึ้นเป็นไร ? ตอบว่า พระสูตรนี้มีการเกิดขึ้นดังต่อไปนี้ :- พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสรู้สัมมาสัมโพธิญาณแล้ว ได้เสด็จจากควง ต้นโพธิ ไปยังกรุงกบิลพัสดุ์โดยลำดับ ณ กรุงกบิลพัสดุ์นั้น พระราหุลได้ทูล ขอความเป็นรัชทายาทว่า ข้าแต่พระสมณะ ขอพระองค์จงทรงประทาน ความเป็นรัชทายาทแก่กระหม่อมฉัน ดังนี้ จึงได้รับสั่งแก่พระสารีบุตรเถระว่า เธอจงให้ราหุลกุมารบรรพชา เรื่องทั้งปวงนั้น บัณฑิตพึงทราบโดยนัยที่ ข้าพเจ้ากล่าวไว้แล้ว ในอรรถกถาขันธกะ (พระวินัย) ก็พระราหุลได้บรรพชา แล้วอย่างนี้ ถึงความเจริญแล้ว พระสารีบุตรนั้นแล ก็ได้ให้อุปสมบท ส่วน พระโมคคัลลานเถระเป็นกรรมวาจาจารย์ของพระราหุลนั้น.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ