เล่มที่ 47
ส่วนที่ 126
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 126 อ้างอิง: Book 47, Section 126 ประเภท: section
เนื้อหา
อีกอย่างหนึ่ง คนพาลเป็นเช่นกับปลาเน่า บุคคลที่คนคนพาลนั้นเป็น เช่นกับใบไม้ที่ห่อปลาเน่า คนพาลจึงถึงความเป็นผู้ที่วิญญูชนทั้งหลายจะพึง ทิ้งเสีย และถึงความเป็นผู้ที่วิญญูชนทั้งหลายจะพึงรังเกียจ สมจริงดังคำที่ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า นรชนใดย่อมใช้ปลายหญ้าคาผูกซึ่ง ปลาเน่า แม้หญ้าคาก็เหม็นเน่า มีกลิ่นฟุ้งไป ฉันใด การคบคนพาลก็ฉันนั้น. ก็แม้ อกิตติบัณฑิต เมื่อท้าวสักกะจอมเทพประทานพรอยู่ ก็ได้ กล่าวอย่างนี้ว่า บุคคลไม่พึงเห็น ไม่พึงฟังคนพาล และไม่พึงอยู่ร่วมกับคนพาล ไม่ควรสนทนา ปราศรัยกับคนพาล และไม่ควรพอใจการ สนทนาปราศรัยกับคนพาล (ท้าวสักกะตรัสถามว่า) ดูก่อนกัสสปะ คนพาลได้ทำอะไร ให้แก่ท่านแลหรือ ท่านจงบอกถึงเหตุ ดู ก่อนกัสสปะ เพราะเหตุไร ท่านจึงชมต้อง การเห็นคนพาล (อกิตติดาบสตอบว่า) (เพราะ) คนพาลมีปัญญาทราม ย่อม แนะนำสิ่งที่ไม่ควรแนะนำ ย่อมประกอบใน สิ่งที่ไม่ใช่ธุระ การแนะนำในทางที่ผิด ๆ เป็นความประเสริฐ (ของคนพาล) คนพาล แม้เขาพูดดี ๆ ก็โกรธ คนพาลนั้นย่อมไม่รู้ จักอุบายเครื่องแนะนำ การไม่เห็นคนพาล นั้นเสียได้เป็นการดี. พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อทรงติเตียนการคบคนพาลโดยประการทั้งปวง อย่างนี้แล้ว จึงตรัสว่า การไม่คบพวกคนพาลเป็นมงคล บัดนี้เมื่อจะตรัส สรรเสริญการคบบัณฑิตจึงตรัส ปณฺฑิตานณฺจ เสวนา ว่าเป็นมงคล.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ