เล่มที่ 43
ส่วนที่ 302
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 302 อ้างอิง: Book 43, Section 302 ประเภท: section
เนื้อหา
ภิกษุควรพยายามให้หลุดพ้นจากวัฏทุกข์ พระศาสดาทรงตรวจดูภิกษุเหล่านั้น แล้วตรัสว่า " ภิกษุทั้งหลาย ธรรมดาภิกษุพึงพยายามเพื่อหลุดพ้นจากวัฏทุกข์ให้ได้ ดุจดอกไม้ที่หลุด จากขั้วฉะนั้น." ประทับนั่งที่พระคันธกุฎีนั่นเอง ทรงเปล่งพระรัศมีไป แล้ว ตรัสพระคาถานี้ว่า:- วสฺสิกา วิย ปุปฺผานิ มทฺทวานิ ปมุญฺจติ เอวํ ราคญฺจ โทสญฺจ วิปฺปมุญฺเจถ ภิกฺขโว. " ภิกษุทั้งหลาย พวกเธอจงปลดเปลื้องราคะและ โทสะเสีย เหมือนมะลิเครือปล่อยดอกทั้งหลายที่ เหี่ยวเสียฉะนั้น." มะลิ ชื่อว่า วสฺสิกา ในพระคาถานั้น. บทว่า มชฺชวานิ ๑ แปลว่า เหี่ยวแล้ว. ๑. สี. ยุ. มทฺทวานิ. ม. มจฺจวานิ. บาลี มทฺทวานิ. " มะลิเครือ ย่อมปล่อยคือย่อมสลัดซึ่งดอกที่บานแล้วในวันวาน ใน วันรุ่งขึ้นเป็นดอกไม้เก่า เสียจากขั้วฉันใด; แม้ท่านทั้งหลายก็จงปลด- เปลื้องโทษทั้งหลายมีราคะเป็นต้นฉันนั้นเถิด." ในกาลจบเทศนา ภิกษุแม้ทั้งหมดตั้งอยู่ในพระอรหัตแล้ว ดังนี้แล. พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน ทรงปรารภพระสันตกาย- เถระ ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า " สนฺตกาโย " เป็นต้น. ดังได้สดับมา ชื่อว่าการคะนองมือและเท้าของพระเถระนั้น มิได้ มีแล้ว. ท่านได้เป็นผู้เว้นจากการบิดกาย เป็นผู้มีอัตภาพสงบ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ