เล่มที่ 43
ส่วนที่ 49
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 49 อ้างอิง: Book 43, Section 49 ประเภท: section
เนื้อหา
๑. วรรคนี้ มีอรรถกถา ๑๐ เรื่อง. นระผู้มีความริษยา มีความตระหนี่ โอ้อวด จะชื่อว่าคนดี เพราะเหตุสักว่าทำการพูดจัดจ้าน หรือ เพราะมีผิวกายงามก็หาไม่ ส่วนผู้ใดตัดโทสชาต มี ความริษยาเป็นต้นนี้ได้ขาด ถอนขนให้รากขาด ผู้นั้น มีโทสะอันคายแล้ว มีปัญญา เราเรียกว่า คนดี. ผู้ไม่มีวัตร พูดเหลาะแหละ ไม่ชื่อว่าสมณะ เพราะศีรษะโล้น ผู้ประกอบด้วยความอยากและความ โลภจะเป็นสมณะอย่างไรได้ ส่วนผู้ใดยังบาปน้อย หรือใหญ่ ให้สงบโดยประการทั้งปวง ผู้นั้นเรากล่าวว่า เป็นสมณะ เพราะยังบาปให้สงบแล้ว. บุคคลชื่อว่าเป็นภิกษุ เพราะเหตุที่ขอกะคน พวกอื่นหามิได้ บุคคลสมาทานธรรมอันเป็นพิษ ไม่ ชื่อว่าเป็นภิกษุ ด้วยเหตุเพียงเท่านั้น ผู้ใดในศาสนานี้ ลอยบุญและบาปแล้ว ประพฤติพรหมจรรย์ ในโลก ด้วยการพิจารณาเที่ยวไป ผู้นั้นแล เราเรียกว่า ภิกษุ. บุคคลเขลา ไม่รู้โดยปกติ ไม่ชื่อว่าเป็นมุนี เพราะความเป็นผู้นิ่ง ส่วนผู้ใดเป็นบัณฑิตถือธรรม อันประเสริฐ ดุจบุคคลประคองตาชั่ง เว้นบาปทั้ง- หลาย ผู้นั้นเป็นมุนี เพราะเหตุนั้น ผู้ใดรู้อรรถทั้งสอง ในโลก ผู้นั้นเรากล่าวว่า เป็นมุนี เพราะเหตุนั้น. บุคคลไม่ชื่อว่าเป็นอริยะ เพราะเหตุที่เบียด- เบียนสัตว์ บุคคลที่กล่าวว่า เป็นอริยะ เพราะไม่ เบียดเบียนสัตว์ทั้งปวง.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ