เล่มที่ 42
ส่วนที่ 149
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 149 อ้างอิง: Book 42, Section 149 ประเภท: section
เนื้อหา
ตนแลเป็นที่พึ่งของตน บุคคลอื่นใครเล่าพึง เป็นที่พึ่งได้ เพราะบุคคลมีตนฝึกฝนดีแล้ว ย่อมได้ ที่พึ่งที่บุคคลได้โดยยาก. บาปอันตนทำไว้เอง เกิดในตน มีตนเป็น แดนเกิด ย่อมย่ำยีบุคคลผู้มีปัญญาทราม ดุจเพชร ย่ำยีแก้วมณี อันเกิดแต่หินฉะนั้น. ความเป็นผู้ทุศีลล่วงส่วน รวบรัด (อัตภาพ) ของบุคคลใด ดุจเถาย่านทราย รัดรึงต้นสาละฉะนั้น บุคคลนั้น ย่อมทำตนอย่างเดียวกันกับที่โจรหัวโจก ปรารถนาทำให้ตนฉะนั้น. ๑. วรรคนี้มีอรรถกถา ๑๐ เรื่อง. กรรมอันไม่ดี และไม่เป็นประโยชน์แก่ตน คนทำง่าย กรรมใดแลเป็นประโยชน์แก่ตน และดี กรรมนั้นแลทำยากอย่างยิ่ง. บุคคลใดปัญญาโฉด อาศัยทิฏฐิอันชั่วช้า คัดค้านคำสั่งสอนของพระอริยบุคคลผู้อรหันต์ มีปกติ เป็นอยู่โดยธรรม บุคคลนั้นย่อมเกิดมาเพื่อมาฆ่าตน เหมือนขุยแห่งไม้ไผ่. บาปอันผู้ใดทำแล้วด้วยตนเอง ผู้นั้นย่อม เศร้าหมองด้วยตน บาปอันผู้ใดไม่ทำด้วยตน ผู้นั้น ย่อมบริสุทธิ์ด้วยตนเอง ความบริสุทธิ์ไม่บริสุทธิ์เป็น ของเฉพาะตน คนอื่นทำคนอื่นให้บริสุทธิ์ไม่ได้. บุคคลไม่พึงยังประโยชน์ของตนให้เสื่อม เสียเพราะประโยชน์ของคนอื่นแม้มาก รู้จักประโยชน์ ของตนแล้ว พึงเป็นผู้ขวนขวายในประโยชน์ของตน. พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ในเภสกฬาวัน ทรงปรารภโพธิราชกุมาร ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า " อตฺตานญฺเจ " เป็นต้น.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ