เล่มที่ 41
ส่วนที่ 368
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 368 อ้างอิง: Book 41, Section 368 ประเภท: section
เนื้อหา
นายโจรเลื่อนใสในปาฏิหาริย์ของสามเณร นายโจรนั้นทิ้งดาบลงที่ฟันดิน เอาอกหมอบแทบใกล้เท้าของ สามเณร แม้จะถามว่า "ท่านเจ้าข้า พวกผมเข้ามาในดงนี้ เพราะเหตุ ต้องการทรัพย์. บุรุษแม้มีประมาณพันคน เห็นพวกเราแต่ที่ไกลเทียว ยังสั่น, ไม่อาจพูด ๒ - ๓ คำได้, ส่วนสำหรับท่านแม้เพียงความหวาด สะดุ้งแห่งจิตก็มิได้มี, หน้าของท่านผ่องใสดังทองคำในปากเบ้า และ ดังดอกกรรณิการ์ที่บานดี; เหตุอะไรกันหนอ ?" จึงกล่าวคาถานี้ว่า :- "ความหวาดเสียวไม่มีแก่ท่าน, ความกลัวก็ ไม่มี, วรรณะผ่องใสยิ่งนัก, เหตุไร ท่านจึงไม่ คร่ำครวญ ในเพราะภัยใหญ่หลวงเห็นปานนี้เล่า ?" สามเณรออกจากฌาน เมื่อจะแสดงธรรมแก่หัวหน้าโจรนั้น จึง กล่าวว่า "ท่านผู้เป็นนายบ้าน ขึ้นชื่อว่าอัตภาพของพระขีณาสพ ย่อม เป็นเหมือนภาระ (ของหนัก) ซึ่งวางไว้บนศีรษะ, พระขีณาสพนั้น เมื่ออัตภาพนั้นแตกไป ย่อมยินดีทีเดียว ย่อมไม่กลัวเลย" ดังนี้แล้ว ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า :- "ท่านผู้เป็นนายบ้าน ทุกข์ทางใจย่อมไม่มีแก่ ท่านผู้ไม่มีความห่วงใย, ท่านผู้แสวงหาคุณ สิ้น สัญโญชน์แล้ว ก้าวล่วงภัยทุกอย่างได้, ตัณหา อันนำไปสู่ภพของพระขีณาสพนั้นสิ้นแล้ว, ท่านเห็น ธรรมแล้วตามเป็นจริง หรือโดยถ่องแท้, ความตาย [ของท่าน] หมดภัยดังปลงภาระลงฉะนั้น."
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ