เล่มที่ 41
ส่วนที่ 15
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 15 อ้างอิง: Book 41, Section 15 ประเภท: section
เนื้อหา
ลำดับนั้น นารทอำมาตย์ถามว่า ๑ :- " ข้าแต่เกสีดาบสผู้มีโชค อย่างไรหนอ ท่านจึง ละพระราชา ผู้เป็นจอมแห่งมนุษย์ ผู้บันดาลสมบัติ น่าใคร่ทั้งสิ้นให้สำเร็จเสีย แล้วยินดีในอาศรมของ กัปปกดาบส." ท่านตอบว่า :- " คำไพเราะชวนให้รื่นรมย์มีอยู่, รุกขชาติเป็น ที่เพลินใจมีอยู่, ดูก่อนนารทะ คำที่กัปปกะกล่าวดี แล้ว ย่อมให้เรายินดีได้ " นารทอำมาตย์ถามว่า " ท่านบริโภคข้าวสุกแห่งข้าวสาลีอันเจือด้วยรส เนื้อดี ๆ แล้ว, ข้าวฟ่างและลูกเดือย ซึ่งหารสเค็ม มิได้ จะทำให้ห่านยินดีได้อย่างไร ?" ท่านตอบว่า " ผู้คุ้นเคยกันบริโภค ๒ อาหารไม่อร่อยหรืออร่อย น้อยหรือมากในที่ใด, (อาหารที่บริโภคในที่นั้นก็ให้ สำเร็จประโยชน์ได้) เพราะว่า รสทั้งหลายมีความ คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง." ๑. ขุ. ชา. จตุกก. ๒๗/๑๖๐. อรรถกถา. ๔/๔๐๕. ๒. ภุญฺเชยฺย ในชาดกและบาลีเป็น ภุญฺเช อรรถถาแก้เป็น ภุญฺชิ. พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว ทรงประมวล ชาดก ตรัสว่า " พระราชา ในครั้งนั้น ได้เป็นโมคคัลลานะ, นารท- อำมาตย์ ได้เป็นสารีบุตร, อันเตวาสิกชื่อกัปปกะ ได้เป็นอานนท์, เกสวดาบส เป็นเราเอง " ดังนี้แล้ว ตรัสว่า อย่างนั้น มหาบพิตร บัณฑิตในปางก่อน ถึงเวทนาปางตาย ได้ไปสู่ที่คนมีความคุ้นเคยกันแล้ว, สาวกทั้งหลายของอาตมภาพ ชะรอยจะไม่ได้ความคุ้นเคยในสำนักของ พระองค์."
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ