เล่มที่ 40
ส่วนที่ 34
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 34 อ้างอิง: Book 40, Section 34 ประเภท: section
เนื้อหา
พราหมณ์ย่อมจำนนแล้วชมเชยเทพบุตร พราหมณ์สดับคำนั้นแล้ว กำหนดได้ว่า "มาณพนี้พูดถูก" จึง กล่าวว่า "พ่อมาณพ ท่านพูดจริงทีเดียว, บรรดา เราทั้งสอง ผู้คร่ำครวญอยู่ (ในที่นี้) ข้าพเจ้า เองเป็นคนเขลากว่า, ข้าพเจ้าอยากได้บุตรที่ทำ กาละแล้วคืนมา เป็นเหมือนทารกร้องไห้อยาก ได้พระจันทร์" ดังนี้แล้ว เป็นผู้หายโศก เพราะถ้อยคำของมาณพนั้น, เมื่อ จะทำความชมเชยมาณพ ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า "ท่านมาดาข้าพเจ้าซึ่งเป็น ๑ ผู้ร้อนหนักหนา เหมือนบุคคลดับไฟที่ติดน้ำมันด้วยน้ำ, ข้าพเจ้า ย่อมยังความกระวนกระวายทั้งปวง ให้ดับได้ ๑. สนฺตํ ในคาถาเท่ากับสมานํ. ท่านผู้บรรเทาความโศกถึงบุตรของข้าพเจ้า อัน ความโศกครอบงำแล้ว ได้ถอนลูกศรคือความโศก อันเสียดหฤทัยข้าพเจ้าออกได้หนอ ข้าพเจ้านั้น เป็นผู้มีลูกศรอันท่านถอนเสียแล้ว เป็นผู้เย็นสงบ แล้ว, พ่อมาณพ ข้าพเจ้าหายเศร้าโศก หาย ร้องไห้ เพราะได้ฟังถ้อยคำของท่าน." ขณะนั้น พราหมณ์ เมื่อจะถามเขาว่า "ท่านชื่ออะไร ?" จึง กล่าวว่า "ท่านเป็นเทวดาหรือคนธรรพ์ หรือว่าเป็น ท้าวปุรินททสักกเทวราช, ท่านชื่อไร ? หรือ เป็นบุตรของใคร ? อย่างไร ข้าพเจ้าจะรู้จัก ท่านได้ ?" ลำดับนั้น มาณพบอกแก่เขาว่า "ท่านเผาบุตรคนใด ในป่าช้าเองแล้ว ย่อม คร่ำครวญและร้องไห้ถึงบุตรคนใด บุตรคนนั้น คือข้าพเจ้า ทำกุศลธรรมแล้ว ถึงความเป็นเพื่อน ของเหล่าไตรทศ (เทพดา)." พราหมณ์ได้กล่าวว่า "เมื่อท่านให้ทานน้อยหรือมาก ในเรือนของ ตน หรือรักษาอุโบสถกรรมเช่นนั้นอยู่ ข้าพเจ้า ไม่เห็น, ท่านไปเทวโลกได้เพราะกรรมอะไร ?" มาณพได้กล่าวว่า "ข้าพเจ้ามีโรค เจ็บลำบาก มีการระส่ำ ระสายอยู่ในเรือนของตน, ได้เห็นพระพุทธเจ้า ผู้ปราศจากกิเลสธุลี ข้ามความสงสัยเสียได้ เสด็จไปดี มีพระปัญญาไม่ทราม, ข้าพเจ้านั้น มีใจเบิกบานแล้ว มีจิตเลื่อมใสแล้ว ได้ถวาย อัญชลีแด่พระตถาคตเจ้า. ข้าพเจ้าได้ทำกุศล- กรรมนั้นแล้ว จึงได้ถึงความเป็นเพื่อนของเหล่า ไตรทศ (เทพดา)."
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ