เล่มที่ 39
ส่วนที่ 139
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 139 อ้างอิง: Book 39, Section 139 ประเภท: section
เนื้อหา
ถึงแม้ว่าพระโสดาบันนั้น ยังทำบาปกรรมทาง กายวาจาหรือใจไปบ้าง [เพราะความประมาท] ท่าน ไม่อาจจะปกปิดบาปกรรมนั้นได้ พระผู้มีพระภาคเจ้า ก็ตรัสความที่พระโสดาบัน ผู้เห็นบทคือพระนิพพาน แล้ว ไม่อาจปกปิดบาปกรรมนั้นไว้แล้ว แม้อันนี้ เป็น รัตนะอัน ประณีตในพระสงฆ์ด้วยคำสัตย์นี้ ขอความ สวัสดี จงมี. พุ่มไม้งามในป่า ยอดมีดอกบานสะพรั่งในต้น เดือนคิมหะ แห่งฤดูคิมหันต์ฉันใด พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ทรงแสดงธรรมอันประเสริฐ อันให้ถึงพระนิพพาน เพื่อประโยชน์อย่างยิ่งแก่สัตว์ทั้งหลาย ก็อุปมาฉันนั้น แม้อันนี้เป็นรัตนะอันประณีตในพระพุทธเจ้า. ด้วยคำ สัตย์นี้ ขอความสวัสดี จงมี. พระพุทธเจ้าผู้ประเสริญ ทรงรู้ธรรมอันประเสริฐ ประทานธรรมอันประเสริญ ทรงนำมาซึ่งธรรมอัน ประเสริฐ เป็นผู้ยอดเยี่ยม ได้ทรงแสดงธรรมอันประ- เสริฐ. แม้อันนี้ เป็นรัตนะอันประณีตในพระพุทธเจ้า. ด้วยคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดี จงมี. กรรมเก่าของพระอริยบุคคลเหล่าใดสิ้นแล้วกรรม สมภพใหม่ ย่อมไม่มี พระอริยบุคคลเหล่าใด มีจิต อันหน่ายแล้วในภพต่อไป พระอริยบุคคลเหล่านั้น มี พืชสิ้นไปแล้ว มีความพอใจงอกไม่ได้แล้ว เป็นผู้มี ปัญญา ย่อมปรินิพพานดับสนิท เหมือนประทีปดวงนี้ ฉะนั้น. แม้อันนี้ เป็นรัตนะอันประณีตในพระสงฆ์ ด้วยคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดี จงมี.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ