เล่มที่ 34
ส่วนที่ 390
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 390 อ้างอิง: Book 34, Section 390 ประเภท: section
เนื้อหา
ในสูตรที่ ๙ มีความหมายง่ายทั้งนั้น. แม้ในสูตรนี้ พระผู้มีพระ ภาคเจ้าตรัสสิกขา ๓ ไว้ปนกันแล. (สูตรนี้ ตอนต้นเหมือนสูตรก่อน ต่างกันแต่ตอนแก้ อธิ- ปัญญาสิกขา คือสูตรก่อนแสดงอริยสัจเป็น อธิปัญญาสิกขา ส่วนสูตรนี้ แสดง พระอรหัต เป็น อธิปัญญาสิกขา และมีนิคมคาถาดังนี้) อธิปัญญาสิกขา เป็นอย่างไร ? ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ กระทำ ให้แจ้งซึ่ง เจโตวิมุตติปัญญาวิมุตติ ฯลฯ ในปัจจุบันนี้ นี้เรียกว่า อธิปัญญา- สิกขา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้แลสิกขา ๓ ผู้มีความเพียร มีกำลัง มีปัญญา มี ความพินิจ มีสติ รักษาอันทรีย์ พึงประพฤติ อธิศีล อธิจิต และอธิปัญญา ก่อนอย่างใด ภายหลังก็อย่างนั้น ภายหลังอย่างใด ก่อนก็อย่างนั้น ต่ำอย่างใด สูงก็อย่างนั้น สูงอย่างใด ต่ำก็อย่างนั้น กลางวันอย่าง ใด กลางคืนก็อย่างนั้น กลางคืนอย่างใด กลางวันก็อย่างนั้น ครอบงำทิศทั้งปวง ด้วยสมาธิอันหาประมาณมิได้. บัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่าผู้นั้นดำเนิน เสขปฏิปทา มีความประพฤติหมดจดดี กล่าวว่าผู้นั้นเป็นผู้ตรัสรู้ เป็นปราชญ์ ปฏิบัติสำเร็จในโลก เพราะวิญญาณดับ ความพ้นแห่งใจของผู้วิมุต เพราะสิ้น ตัณหา ย่อมมีเหมือนความดับแห่งตะเกียง (เพราะสิ้นเชื้อเพลิง) ฉะนั้น.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ