เล่มที่ 27
ส่วนที่ 411
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 411 อ้างอิง: Book 27, Section 411 ประเภท: section
เนื้อหา
บทว่า กิลมโต ความว่า ทำตัวเองให้ลำบากก็ดี ทำผู้อื่นให้ลำบาก ก็ดี ด้วยการงดให้อาหาร และการถูกกักขังในเรือนจำเป็นต้น. บทว่า ผนฺทโต ผนฺทาปยโต ความว่า ในเวลาเบียดเบียน บุคคลอื่นผู้ดิ้นรนอยู่ ชื่อว่าทั้งทำตัวเองให้ดิ้นรน ทั้งทำให้บุคคลอื่น แม้นั้นดิ้นร้นด้วย. บทว่า ปาณมติปาตาปยโต ความว่า ฆ่าสัตว์เองก็ดี ใช้ให้ผู้อื่น ฆ่าก็ดี. ในทุกๆบท ก็พึงทราบความหมาย ด้วยอำนาจเหตุแห่งการ กระทำอย่างนี้แล. บทว่า สนฺธึ ได้แก่ ที่ต่อของเรือน. บทว่า นิลฺโลปํ ได้แก่ การปล้นสะดมใหญ่. บทว่า เอกาคาริกํ ได้แก่ การล้อมเรือนหลังเดียวแล้วปล้น. บทว่า ปริปนฺเถ ได้แก่ ดักอยู่ที่ทางหลวง เพื่อตีชิงผู้คนที่ผ่าน ไปผ่านมา ด้วยบทว่า กรโต น กรียติ ปาปํ อกิริยวาทีบุคคลทั้งหลาย ย่อมแสดงว่า เมื่อบุคคลแม้ทำอยู่ด้วยความสำคัญว่า เราทำบาปอย่างใด อย่างหนึ่ง บาปก็ไม่เป็นอันทำ บาปไม่มี เป็นแต่ว่าสัตว์ทั้งหลายมีความ สำคัญอย่างนี้ว่า เราทำ. บทว่า ขุรปริยนฺเตน ความว่า ด้วยคมมีดโกน หรือด้วยปลาย (ที่คม) เช่นกับคมมีดโกน. บทว่า เอกํ มํสขลํ ได้แก่ กองเนื้อกองเดียวกัน. บทว่า ปุญฺชํ เป็นไวพจน์ ของบทว่า มํสขลํ นั้นนั่นแล. บทว่า ตโตนิทานํ ได้แก่ มีการทำให้เป็นลานเนื้อเดียวกันเป็นเหตุ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ