เล่มที่ 27
ส่วนที่ 235
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 235 อ้างอิง: Book 27, Section 235 ประเภท: section
เนื้อหา
เวรัญชพราหมณ์: ไม่เที่ยง พระเจ้าข้า. พระพุทธเจ้า: ก็สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์หรือเป็นสุขเล่า ? เวรัญชพราหมณ์: เป็นทุกข์ พระเจ้าข้า. พระพุทธเจ้า: ก็สิ่งใดไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา ควรหรือที่จะตามเห็นสิ่งนั้นว่า นั่นของเรา เราเป็นนั่น นั่นเป็นตัวตน ของเรา ? เวรัญชพราหมณ์: ไม่ควรเห็นอย่างนั้น พระเจ้าข้า. พระพุทธเจ้า: เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ เที่ยงหรือไม่เที่ยง ? เวรัญชพราหมณ์: ไม่เที่ยง พระเจ้าข้า. พระพุทธเจ้า: ก็สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์หรือเป็นสุขเล่า ? เวรัญชพราหมณ์: เป็นทุกข์ พระเจ้าข้า. พระพุทธเจ้า: ก็สิ่งใดไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา ควรหรือที่จะตามเห็นสิ่งนั้นว่า นั่นของเรา เราเป็นนั่น นั่นเป็นตัวตน ของเรา ? เวรัญชพราหมณ์: ไม่ควรเห็นอย่างนั้น พระเจ้าข้า. พระพุทธเจ้า: เพราะเหตุนั้นแล ฯลฯ อริยสาวกเห็นอยู่อย่างนี้ ฯลฯ ย่อม ทราบชัดว่า ฯลฯ กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มี. ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสสอนท่าน พระวักกลิ ด้วย พระโอวาทนี้แล้ว ทรงลุกจากอาสนะ เสด็จไปทางภูเขา คิชฌกูฏ. ครั้งนั้นแล พระวักกลิ เมื่อ พระผู้มีพระภาคเจ้า เสด็จหลีกไปแล้วไม่นาน ได้เรียกภิกษุอุปัฏฐากทั้งหลายมาแล้วกล่าวว่า มาเถิด อาวุโส ท่านจงช่วยอุ้มเราขึ้นเตียง แล้วหามไปยัง วิหารกาฬสิลา ข้างภูเขาอิสิคิลิ ก็ภิกษุผู้เช่นกับเรา ไฉนเล่าจะพึงสำคัญว่าตน พึงทำกาละ ในละแวกบ้านเล่า ? ภิกษุอุปัฏฐากเหล่านั้นรับคำท่าน พระวักกลิ แล้ว อุ้มท่านพระวักกลิขึ้นเตียง หามไปยังวิหาร กาฬสิลา ข้างภูเขาอิสิคิลิ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ