เล่มที่ 25
ส่วนที่ 305
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 305 อ้างอิง: Book 25, Section 305 ประเภท: section
เนื้อหา
จบอรรถกถาอโยนิโสมนสิการสูตร ที่ ๑๑. สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่ง พำนักอยู่ในแนวป่าแห่งหนึ่งใน แคว้นโกศล. ครั้งนั้นแล เทวดาผู้สิงอยู่ในแนวป่านั้น เข้าไปหาถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ในสำนักของภิกษุนั้นว่า ในกาลกำลังเที่ยงวัน เมื่อนกทั้ง- หลายจับเจ่าแล้ว ภัยนั้นย่อมปรากฏแก่เรา ประดุจป่าใหญ่ส่งเสียงอยู่. ภิกษุตอบว่า ในกาลกำลังเที่ยง เมื่อนกทั้งหลาย จับเจ่าแล้ว ความยินดีนั้นย่อมปรากฏ แก่เรา ประดุจป่าใหญ่ส่งเสียงอยู่ฉะนั้น. พึงทราบวินิจฉัยในมัชฌันติกสูตรที่ ๑๒. คำใดควรกล่าว คำนั้น เรากล่าวไว้แล้วในนันทนวรรค ในเทวตาสังยุต. ว่าด้วยเทวดาเตือนภิกษุผู้ฟุ้งซ่าน สมัยหนึ่ง ภิกษุมากด้วยกัน พำนักอยู่ในแนวป่าแห่งหนึ่งใน แคว้นโกศล ล้วนเป็นผู้ฟุ้งซ่าน เห่อเหิม ขี้โอ่ ปากกล้า พูดเหลวไหล มีสติ ฟั่นเฟือน ไม่รู้สึกตน ไม่หนักแน่น จิตไม่มั่นคง มีอินทรีย์อันเปิดเผย. ครั้งนั้นแล เทวดาผู้สิงอยู่ในแนวป่านั้น มีความเอ็นดูใคร่ ประโยชน์แก่ภิกษุเหล่านั้น หวังจะให้พวกเธอสังเวช จึงเข้าไปหาถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้กล่าวกะพวกเธอด้วยคาถาว่า ภิกษุทั้งหลายผู้เป็นสาวก ของพระ- สมณะโคดมในกาลก่อนมีปกติเป็นอยู่ง่าย ไม่มักได้ แสวงหาบิณฑบาต [ตามได้] ไม่มักได้แสวงหาเสนาสนะ [ตามได้] ท่าน เหล่านั้นรู้ความไม่เที่ยงในโลกแล้ว ได้ กระทำที่สุดแห่งทุกข์แล้ว [ส่วนพวกท่าน] ทำตนให้เป็นผู้เลี้ยงยาก ประดุจผู้เอาเปรียบ ชาวบ้านในบ้าน กินแล้ว ๆ ก็นอนหมกมุ่น อยู่ในเรือนของคนอื่น เราขอกระทำอัญชลี แก่พระสงฆ์แล้ว ขอกล่าวถึงภิกษุที่ควร กล่าวบางพวก ในพระศาสนานี้ ท่านเหล่า นั้นถูกเขาทอดทิ้งหาที่พึ่งมิได้ เหมือน อย่างคนที่ตายแล้ว ถูกเขาทอดทิ้งไว้ใน ป่าช้า ฉะนั้น เรากล่าวหมายถึงภิกษุจำพวก ที่เป็นผู้ประมาทอยู่ แต่ท่านเหล่าใดเป็น ผู้ไม่ประมาทอยู่ เราขอกระทำการนอบ- น้อมแก่ท่านเหล่านั้น.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ