เล่มที่ 25
ส่วนที่ 253
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 253 อ้างอิง: Book 25, Section 253 ประเภท: section
เนื้อหา
ว่าด้วยการนึกดูหมิ่นภิกษุผู้มีศีล สมัยหนึ่ง ท่านพระวังคีสะอยู่ที่อัคคาฬวเจดีย์ เมืองอาฬวี กับท่านพระนิโครธกัปปะผู้อุปัชฌาย์ ก็โดยสมัยนั้นแล ท่านพระวังคีสะนึก ดูหมิ่นภิกษุทั้งหลาย ผู้มีศีลเป็นที่รักเหล่าอื่น ด้วยปฏิภาณของตน ครั้งนั้นแล ท่านพระวังคีสะมีความคิดดังนี้ว่า ไม่ใช่ลาภของเราหนอ ไม่เป็นลาภของเราหนอ เราได้ชั่วเสียแล้วหนอ เราไม่ได้ดีเสียแล้ว หนอ ที่เราดูหมิ่นภิกษุทั้งหลาย ผู้มีศีลเป็นที่รักเหล่าอื่น ด้วยปฏิภาณของตน ดังนี้. ครั้งนั้นแล ท่านพระวังคีสะยังความวิปฏิสารให้เกิดขึ้น แก่ตนด้วยตนเองแล้ว ได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ในเวลานั้นว่า ดูก่อนท่านโคดม ท่านจงละมานะ เสีย ท่านจงละหนทางแห่งมานะในโลก นี้เสีย ท่านจงเป็นผู้ละหนทางแห่งมานะ ในโลกนี้เสีย อย่าให้มีส่วนเหลือได้ (เพราะ) หมู่สัตว์ผู้อันความลบหลู่ทำให้ มัวหมองแล้ว ย่อมเป็นผู้มีความเดือดร้อน ตลอดกาลนาน สัตว์ทั้งหลายผู้อันมานะ กำจัดแล้วย่อมตกนรก ชนทั้งหลายผู้อัน มานะกำจัดแล้ว เข้าถึงนรกแล้ว ย่อม เศร้าโศกสิ้นกาลนาน ภิกษุผู้ชำนะกิเลส ด้วยมรรคเป็นผู้ปฏิบัติชอบ ย่อมไม่เศร้า- โศกเลยในกาลไหน ๆ ย่อมได้รับเกียรติคุณ และความสุข บัณฑิตทั้งหลายย่อมเรียก ภิกษุผู้เช่นนั้นว่า เป็นผู้เห็นธรรม เพราะ- ฉะนั้น ท่านจงเป็นผู้ไม่มีกิเลสเพียงตะปู เครื่องตรึงใจในโลกนี้ เป็นผู้มีความเพียร จงละนิวรณ์ทั้งหลายเสีย เป็นผู้บริสุทธิ์ และละมานะอย่าให้มีส่วนเหลือแล้ว ทำ ที่สุดแห่งกิเลสด้วยวิชชา เป็นผู้สงบระงับ ดังนี้.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ