เล่มที่ 25
ส่วนที่ 138
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 138 อ้างอิง: Book 25, Section 138 ประเภท: section
เนื้อหา
ลำดับนั้นแล ท้าวสหัมบดีพรหม เมื่อราตรีปฐมยามล่วงไปแล้ว มี รัศมีอันงดงามยิ่ง ยังอันธกวินทคามทั้งสิ้นให้สว่างแล้ว เข้าไปเฝ้พระผู้มีพระ ภาคเจ้าถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วได้ยืนอยู่ ณ ที่ควร ข้างหนึ่ง. ท้าวสหัมบดีพรหมยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้ ภาษิตคาถาเหล่านั้นในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ภิกษุพึงเสพที่นอนและที่นั่งอันสงัด พึงประพฤติเพื่อควานหลุดพ้นจากสัญโญชน์ ถ้าว่าภิกษุไม่พึงได้ความยินดีในที่นั้นไซร้ ก็พึงเป็นผู้มีตนรักษาแล้ว มีสติ พึงอยู่ใน หมู่ภิกษุผู้เที่ยวไปอยู่จากตระกูลสู่ตระกูล เพื่อบิณฑบาต มีอันทรีย์อันคุ้มครองแล้ว มีปัญญารักษาตน มีสติ พึงเสพที่นอนและ ที่นั่งอันสงัด ภิกษุพ้นแล้วจากภัย น้อม ไปแล้วในธรรมอันไม่มีภัย ปราศจากความ สยดสยอง นั่งอยู่แล้วในที่มีสัตว์เลื้อย- คลาน อันน่ากลัว สายฟัาฉวัดเฉวียน ฝน ตกในราตรีอันมืด ก็ข้าพระองค์ไม่อาจ กำหนดนับในใจของข้าพระองค์ได้เลยว่า เหตุนี้ข้าพระองค์เคยเห็นแล้วแน่ ข้าพระ- องค์ไม่กล่าวถึงเห็นนี้ว่าเป็นอย่างนี้ใน พรหมจรรย์ (คือธรรมเทศนา) คราวหนึ่ง เถิดมีพระขีณาสพผู้ละความตายได้มีจำนวน พัน พระเสขะมากกว่าห้าร้อย และพระ- เสขะทั้งสิบ ทั้งร้อย ทั้งหมดถึงถระแส มรรคแล้ว ไม่ไปสู่กำเนิดสัตว์ดิรัจฉาน ส่วนหมู่สัตว์นอกนี้เป็นผู้มีส่วนบุญดังนี้ เพราะกลัวมุสาวาท.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ