เล่มที่ 24
ส่วนที่ 254
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 254 อ้างอิง: Book 24, Section 254 ประเภท: section
เนื้อหา
นรชนเห็นงูที่บ้านหรือที่ป่าก็ตาม ไม่ว่า พึงดูถูกดูหมิ่นว่าตัวเล็ก (เพราะเหตุว่า) งูเป็นสัตว์มีพิษ (เดช) ไม่ว่าจะเป็นพันธุ์ ไร ๆ งูนั้นพึงฉกกัดชายหญิงผู้เขลาในบาง คราว เพราะฉะนั้น ผู้รักษาชีวิตของตน พึงงดเว้นการดูหมิ่นงูนั้นเสีย. นรชนไม่พึงดูถูกดูหมิ่นไฟที่กินเชื้อ มาก ลุกเป็นเปลว มีทางดำ (ที่ๆไฟไหม้ ไปดำ) ว่าเล็กน้อย เพราะว่าไฟนั้นได้เชื้อ แล้วก็เป็นกองไฟใหญ่ พึงลามไหม้ชาย หญิงผู้เขลาในบางคราว เพราะฉะนั้น ผู้ รักษาชีวิตของตน พึงงดเว้นการดูหมิ่นไฟ นั้นเสีย. (แต่ว่า) ป่าใดที่ถูกไฟไหม้จนดำไป แล้ว เมื่อวันคืนล่วงไป ๆ พันธุ์หญ้าหรือ ต้นไม้ยังงอกขึ้นที่ป่านั้นได้ ส่วนผู้ใดถูก ภิกษุผู้มีศีลแผดเผา ด้วยเดช บุตรธิดาและ ปศุสัตว์ของผู้นั้นย่อมพินาศ ทายาทของ เขาก็ย่อมไม่ได้รับทรัพย์มรดก เขาเป็นผู้ ไม่มีพันธุ์ ย่อมเป็นเหมือนตาลยอดด้วน. เพราะฉะนั้นบุคคลผู้เป็นบัณฑิต พิจารณาเห็นงู ไฟ กษัตริย์ผู้ทรงยศ และ ภิกษุผู้มีศีล ว่าเป็นภัยแก่ตน พึงประพฤติ ต่อโดยชอบทีเดียว.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ