เล่มที่ 24
ส่วนที่ 238
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 238 อ้างอิง: Book 24, Section 238 ประเภท: section
เนื้อหา
พระสังคีติกาจารย์กล่าวว่า สหายเก่าทั้งสอง ผู้อบรมตนแล้ว ทรงไว้ซึ่งสรีระครั้งสุดท้าย ได้มาพบกัน ด้วยอาการอย่างนี้แล. ฆฏิการสูตรที่ ๔ มีเนื้อความกล่าวมาแล้วทั้งนั้น. ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้ :- สมัยหนึ่ง ภิกษุเป็นจำนวนมากอยู่ในกุฎีอันตั้งอยู่ในป่าข้างเขาหิมวันต์ แคว้นโกศล เป็นผู้ฟุ้งซ่าน เย่อหยิ่ง ฟุ้งเฟ้อ ปากกล้า วาจาพล่อย ๆ หลงลืม ขาดสัมปชัญญะ ไม่มั่นคง มีจิตคิดนอกทาง ปล่อยตัวเยี่ยงคฤหัสถ์. วันหนึ่งเป็นวันอุโบสถ ๑๕ ค่ำ ชันตุเทพบุตรเข้าไปหาพวก ภิกษุเหล่านั้น แล้วจึงได้กล่าวกะภิกษุเหล่านั้นด้วยคาถาทั้งหลายว่า แต่ก่อน พวกภิกษุสาวกพระโคดม เป็นอยู่ง่าย ๆ ไม่มักได้แสวงหาบิณฑบาต ไม่มักได้แสวงหาที่นอนที่นั่ง. ท่านรู้ว่าสิ่งทั้งปวงในโลกไม่เที่ยง กระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้. ส่วนท่านเหล่านี้ ทำตนให้เป็นคน เลี้ยงยากเหมือนนายบ้านในตำบลบ้าน กิน ๆ แล้วก็นอน ชอบประจบไปในเรือน ของคนอื่น. ข้าพเจ้าขอทำอัญชลีต่อท่าน ขอพูด ท่านบางพวกในที่นี้ว่า พวกท่านถูกเขา ทอดทิ้งหมดที่พึ่ง เป็นเหมือนเปรต. ที่ข้าพเจ้ากล่าวนี้หมายเอาบุคคล จำพวกที่อยู่ประมาท ส่วนท่านพวกใดอยู่ ไม่ประมาท ข้าพเจ้าขอนมัสการท่านพวก นั้น. พึงทราบวินิจฉัยในชันตุสูตรที่ ๕ ต่อไป :-
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ