เล่มที่ 22
ส่วนที่ 352
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 352 อ้างอิง: Book 22, Section 352 ประเภท: section
เนื้อหา
ด้วยเหตุมีประมาณเท่านี้ ท่านกล่าวถึงอะไร ? กล่าวถึงวิปัสสนา พร้อมด้วยลักษณะต่างๆ ที่เป็นชั่วขณะจิตเดียว ว่า ชื่อว่าสัมโพชฌงค์ บทเป็นต้นว่า วิเวกนิสฺสิตํ มีเนื้อความดังกล่าว แล้วนั่นแล. ก็ในที่นี้ สติกําหนดลมหายใจเข้าออกเป็นโลกิยะ. อานาปานสติ อันเป็นโลกิยะ ย่อมทำ สติปัฏฐานอันเป็นโลกิยะให้บริบูรณ์ โลกิยสติ- ปัฏฐานทำ โลกุตรโพชฌงค์ให้บริบูรณ์ โลกุตรโพชฌงค์ทำ วิชชา วิมุตติ ผล และ นิพพานให้บริบูรณ์ . ดังนั้น จึงเป็นอันท่านกล่าวถึง โลกิยะในอาคตสถานของโลกิยะ กล่าวถึง โลกุตระในอาคตสถานของ โลกตระแล. ล้วนพระเถระกล่าวว่า ในสูตรอื่นเป็นอย่างนั้น แต่ในสูตร นี้ โลกุตระจะมาข้างหน้า (ต่อไป) โลกิยอานาปานะทำ โลกิยสติปัฏฐานให้ บริบูรณ์ โลกิยสติปัฏฐานทำ โลกิยโพชฌงค์ให้บริบูรณ์ โลกิยโพชฌงค์ ทำ วิชชา วิมุตติ ผล และ นิพพานอันเป็นโลกุตระให้บริบูรณ์. เพราะ ในพระสูตรนี้วิชชา ผล และนิพพาน ท่านประสงค์เอาด้วยบทว่า วิชชาและ วิมุตติแล. สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้า ประทับอยู่ที่พระวิหารเชตวัน อารามของ อนาถบิณฑิกเศรษฐี กรุงสาวัตถี ครั้งนั้นแล ภิกษุมากด้วย กันกลับจากบิณฑบาต ภายหลังเวลาอาหารแล้ว นั่งประชุมกันในอุปัฏฐาน ศาลา เกิดข้อสนทนากันขึ้นในระหว่างดังนี้ว่า ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย น่าอัศจรรย์จริง ไม่น่าเป็นไปได้เลย เท่าที่ พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์นั้น ผู้ทรงรู้ทรงเห็น เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธ ตรัสกายคตาสติที่ภิกษุเจริญ แล้ว ทำให้มากแล้ว ว่ามีผลานิสงส์มากนี้ ข้อสนทนากันในระหว่างของภิกษุ เหล่านั้น ค้างอยู่เพียงเท่านี้แล.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ