เล่มที่ 22
ส่วนที่ 327
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 327 อ้างอิง: Book 22, Section 327 ประเภท: section
เนื้อหา
บทว่า มหาจตฺตารสโก ความว่า ชื่อว่า มหาจัตตารีสกะ (หมวด ๔๐ ใหญ่) เพราะประกาศธรรม ๔๐ ประการ อันเป็นฝ่ายกุศล และ เป็นฝ่ายอกุศลอันเป็นข้อใหญ่ เพราะการให้วิบากมาก. ก็แหละในพระสูตรนี้ ตรัสสัมมาทิฏฐิ ๕ ประการ คือ วิปัสสนา- สัมมาทิฏฐิ กัมมัสสกตาสัมมาทิฏฐิ มัคคสัมมาทิฏฐิ ผลสัมมาทิฏฐิ ปัจจเวกขณสัมมาทิฏฐิ. บรรดา สัมมาทิฏฐิ ๕ ประการนั้น สัมมาทิฏฐิที่ตรัสไว้ โดยนัยมี อาทิว่า ย่อมรู้มิจฉาทิฏฐิว่าเป็นมิจฉาทิฏฐิ ชื่อว่า วิปัสสนาสัมมาทิฏฐิ. ที่ตรัสไว้โดยนัยมีอาทิว่า ทานที่ให้แล้วมีผล ชื่อว่า กัมมัสสกตา- สัมมาทิฏฐิ. ส่วนสัมมาทิฏฐิ แม้ ๒ ประการ คือ มัคคสัมมาทิฏฐิ ผลสัมมา- ทิฏฐิ ตรัสไว้ในคำนี้ว่า ภิกษุทั้งหลาย สัมมาสังกัปปะ ย่อมเหมาะสำหรับผู้ มีสัมมาทิฏฐิ ดังนี้. อนึ่ง พึงทราบว่าตรัส ปัจจเวกขณสัมมาทิฏฐิ ไว้ในคำนี้ว่า " สัม- มาญาณะ ย่อมพอเหมาะ " ดังนี้. บทว่า สมฺมาทิฏฺิ เจ ภวํ ครหติ ความว่า เมื่อกล่าวว่า ชื่อว่า มิจฉาทิฏฐิ นี้ดี ดังนี้ก็ดี เมื่อกล่าวว่า ชื่อว่า สัมมาทิฏฐิ นี้ไม่ดี ดังนี้ก็ดี ย่อมชื่อว่าติเตียน สัมมาทิฏฐิ . บทว่า โอกฺกลา ได้แก่ชาวโอกกลชนบท. บทว่า วสฺสภญฺา ได้แก่ ชน ๒ พวก คือ พวก วัสสะ และ พวก ภัญญะ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ