เล่มที่ 16
ส่วนที่ 156
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 156 อ้างอิง: Book 16, Section 156 ประเภท: section
เนื้อหา
๑๐. ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย อีกข้อหนึ่ง ภิกษุเป็นผู้มีปัญญา ประกอบด้วยปัญญาที่เห็นความเกิดและความดับอันประเสริฐ ชำแรกกิเลส ให้ถึงความสิ้นทุกข์โดยชอบ. ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย แม้ข้อที่ภิกษุเป็น ผู้มีปัญญา ประกอบด้วยปัญญาที่เห็นความเกิดและความดับอันประเสริฐ ชำแรกกิเลส ให้ถึงความสิ้นทุกข์โดยชอบ. นี้ก็เป็น นาลกรณธรรม. [๓๕๘] กสิณายตนะ คือ แดนกสิณ ๑๐ ๑. ผู้หนึ่ง ย่อมจำปฐวีกสิณได้ ทั้งเบื้องบน เบื้องล่าง เบื้องขวาง คล่องแคล่ว ประมาณมิได้ ๒. ผู้หนึ่ง ย่อมจำอาโปกสิณได้ . .. ๓. ผู้หนึ่ง ย่อมจำเตโชกสิณได้... ๔. ผู้หนึ่ง ย่อมจำอาโปกสิณได้... ๕. ผู้หนึ่ง ย่อมจำนีลกสิณได้... ๖. ผู้หนึ่ง ย่อมจำปีตกสิณได้... ๗. ผู้หนึ่ง ย่อมจำโลหิตกสิณได้... ๘. ผู้หนึ่ง ย่อมจำโอทาตกสิณได้ ... ๙. ผู้หนึ่ง ย่อมจำอากาสกสิณได้ . . . ๑๐. ผู้หนึ่ง ย่อมจำวิญญาณกสิณได้ ทั้งเบื้องบน เบื้องล่าง เบื้อง ขวาง คล่องเเคล่ว ประมาณมิได้. ๑. ปาณาติบาต ๒. อทินนาทาน ๓. กาเมสุมิจฉาจาร ๔. มิสาวาท ๕. ปิสุณาวาจา ๖. ผรุสาวาจา ๗. สัมผัปปลาปะ ๘. อภิชฌา ๙. พยาบาท ๑๐. มิจฉาทิฏฐิ. ๑. ปาณาติปาตา เวรมณี เจตนาเครื่องเว้น จากการยังสัตว์มีชีวิต ให้ตกล่วงไป ๒. อทินนาทานา เวรมณี เจตนาเครื่องเว้น จากการถือเอาสิ่งของ ที่เจ้าของมิได้ให้ ๓. กาเมสุ มิจฉาจารา เวรมณี เจตนาเครื่องเว้น จากการ ประพฤติผิดในกาม ๔. มุสาวาท เวรมณี เจตนาเครื่องเว้น จากการพูดเท็จ ๕. ปิสุณาย วาจาย เวรมณี เจตนาเครื่องเว้น จากการพูดส่อเสียด ๖. ผรุสาย วาจาย เวรมณี เจตนาเครื่องเว้น จากการพูดคำหยาบ ๗. สัมผัปปลาปา เวรมณี เจตนาเครื่องเว้น จากการพูดเพ้อเจ้อ ๘. อนภิชฌา ความโลภอยากได้ของเขา ๙. อัพยาบาท ความไม่ปองร้ายเขา ๑๐. สัมมาทิฏฐิ ความเห็นชอบ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ