ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค
บทว่า อุชุวิปจฺจนิกวาทา ความว่า มีวาทะเป็นข้าศึกหลายอย่าง โด...
หมวด: สุตตันตปิฎก ฝ่าย: ทีฆนิกาย ลำดับ: 127 อ้างอิง: DN 127 ประเภท: teaching
เนื้อหา
บทว่า อุชุวิปจฺจนิกวาทา ความว่า มีวาทะเป็นข้าศึกหลายอย่าง โดยตรงทีเดียว มิได้หลีกเลี่ยงกันแม้แต่น้อย อธิบายว่า มีวาทะผิดแผก กันหลายวาระทีเดียว ด้วยว่า เมื่ออาจารย์กล่าวติพระรัตนตรัย ศิษย์กล่าวชม คือคนหนึ่งกล่าวติ อีกคนหนึ่งกล่าวชม โดยทำนองนี้แล. อาจารย์กล่าวติ พระรัตนตรัยบ่อย ๆ อย่างนี้ เหมือนตอกลิ่มไม้เนื้ออ่อนลงบนแผ่นไม้เนื้อ แข็ง. ฝ่ายศิษย์กล่าวชมพระรัตนตรัยบ่อย ๆ เหมือนเอาลิ่มที่ทำด้วยทอง เงิน และแก้วมณี ป้องกันลิ่มนั้น. ด้วยเหตุนั้น ท่านพระอานนท์ จึง กล่าวว่า ต่างมีถ้อยคำเป็นข้าศึกโดยตรง ดังนี้. คำว่า ภควนฺตํ ปิฏฺิโต ปิฏฺิโต อนพนฺธา โหนฺติ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ ความว่า เป็นผู้ติดตามไปข้างหลัง ๆ ยังมองเห็น พระผู้มีพระภาคเจ้า และ ภิกษุสงฆ์ โดยการติดตามอิริยาบถ อธิบายว่า ยังแลเห็นศีรษะตามไป. ถามว่า เพราะเหตุไร พระผู้มีพระภาคเจ้า จึงเสด็จเดินทางไกล ? เพราะเหตุไร สุปปิยปริพาชก จึงติดตามไป ? และเพราะเหตุไร เขาจึง กล่าวติเตียนพระรัตนตรัย. ตอบว่า เริ่มแรก พระผู้มีพระภาคเจ้า ประทับอยู่ ณ มหาวิหาร แห่งหนึ่งในบรรดามหาวิหาร ๑ แห่ง ที่เรียงรายอยู่รอบ กรุงราชคฤห์ ในกาลนั้น เวลาเช้าตรู่ ทรงปฏิบัติพระพุทธสรีระ ถึงเวลาภิกษาจาร มีภิกษุสงฆ์แวดล้อมเสด็จเที่ยวบิณฑบาต ใน กรุงราชคฤห์ วันนั้น พระ องค์ทรงทำให้ภิกษุสงฆ์หาบิณฑบาตได้ง่าย ในเวลาภายหลังอาหาร เสด็จกลับจากบิณฑบาตแล้ว ให้ภิกษุสงฆ์รับบาตรและจีวร มีพระพุทธ- ดำรัสว่า จักไป เมืองนาลันทา เสด็จออกจาก กรุงราชคฤห์ เสด็จดำเนิน ทางไกลนั้น.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ